Flokkur: Þýðingar

Þýðingar höfundar.

III. Gagnkvæm tengsl tilvistar og lögmála

III. Gagnkvæm tengsl tilvistar og grundvallarlögmála ~

Akasa er mikilvægast af öllum tatwas. Það er undanfari og fylgir breytingum á öllum sviðum lífsins. Án þess er engin birting eða upplausn forma. Það er af akasa sem öll form verða, og það er í akasa sem öll form lifa. Í akasa eru öll form í upprunalegu ástandi. Það er ávallt með í milli hverra tveggja hinna fimm tatwas, og milli hverra tveggja af hinum fimm grundvallarlögmálum.
Þróun tatwas er ávallt hluti af þróun tiltekinna forma. Þannig er birting fyrstu tatwas með ákveðin markmið að því sem við getum kallað líkama, fast form, Prakritic fyrir Iswara. Í faðmi hins eilífa Parabrahma, eru falin óendanlegur fjöldi slíkra stöðva. Ein stöð tekur undir áhrifasvið sitt tiltekin hluta eilífðarinnar, og þar finnum við það sem kemur fyrst í birtingu, akasa tatwa. Umfang þessa akasa takmarkar umfang Alheimsins, og frá því sprettur Iswara. Þar kemur af þessu akasa, snerti eterinn, Vayu tatwa. Þetta á við allan Alheiminn sem hefur ákveðna miðju sem þjónar því að halda allri útþenslu saman, og aðgreina heildina frá öðrum heimum, (Brahmandas).

Við höfum nefnt og verður útskýrt betur, að hver tilvist, tatwa, hefur jákvæðan og neikvæðan fasa. Það er líka ljóst af samanburði við sólina að staðir fjarlægari miðjunni eru neikvæðari en þeir sem eru nærri. Við getum sagt að þeir séu kaldari en en aðrir nærri. Síðar sjáum við að hiti er ekki einungis tengdur sólum, heldur að allar hærri miðjur hafa meiri hita en jafnvel sólin sjálf.
En í þessu Brahma*, og á hreyfisviði Vayu, utan nokkura sviða nærri parabrahmic akasa, rekst hvert vayu atóm á andstæð öfl. Því fjarlægari og kaldari, því meiri verða viðbrögðin við þau nærri og heitari. Jöfn og andstæð tíðni sömu afla upphefst hvert við annað, og bæði fara í akasíst ástand. Þannig að þó hluti geimsins sé enn mettaður af Brahmíska hreyfiaflinu, Vayu, vegna stöðugs útstreymis af þessari tilvist, tatwa, frá parabrahmísku akasa, þá streymir hluti þess einnig stöðugt til baka inn í akasa. Þetta akasa er fæðir af sér Brahmíska agni tatwa. Agni tatwa fæðir á sama hátt af sér apas, gegnum annað akasa, og það áfram til prithivi. Það Brahmíska prithivi hefur þannig í sér eiginleika allra fyrri tilvista, tatwas, utan þess fimmta sjálfs.
Fyrsta stig Alheims, haf sálarefnisins, hefur nú komið í tilvist að fullu. Þetta efni er að sjálfsögðu mjög, mjög fíngert og alls engin grófleiki í því samanborið við efnið á fimmta sviði. Í þessu hafi skína vitsmunir Iswara, og þetta haf, með öllu því sem birtir sig í því, er meðvitaður heimur.

Í þessu sálarhafi, er eins og nefnt var, eru fjærlægu atómin neikvæð gagnvart sem sem nærri eru miðju. Fyrir utan ákveðinn svæði sem eru mettuð sálar prithivi, vegna stöðugs framboðs af þessu frumefni að ofan, er hinn hlutin að byrja að breytast í akasa. Þetta annað akasa er fullt af því sem kallað er Manus í upprunalegu ástandi. Manus eru fjölmargir hópar af ákveðnum hugformum, hugmyndir af mismunandi ættkvíslum og tegundum lífs sem munu birtast síðar. Við erum eitt þeirra.
Úr útþróunarstraumi hins mikla andardráttar, kemur manu úr þessu akasa, á sama hátt og Brahma kom út af parabrahmic akasa. Fyrst og efst á hugarsviðinu er hreyfiaflið Vayu, og svo í réttri röð, taijas, apas, og prithivi. Þetta hugarefni fylgir sömu lögmálum, og á sama hátt byrjar að fara inn í þriðja akasa ástand, sem er fullt af óendanlega mörgum sólum. Þær komu sömu leið og og byrjuðu á svipuðu sviði, sem mun verða betur skilið hérna, en hærra uppi.
Hver og einn getur reynt það hér á sjálfum sér að fjarlægari hlutar sólkerfisins er kaldari en þeir sem eru nærri sólinni. Sérhvert lítið atóm Prana er kaldara en það sem er nær sólinni. Þau hafa andstæða tíðni (-,+) gegn hvort öðru og orka þeirra upphefst og verður jöfn. Því er það svo að ákveðið svæði nærri sólu er ávallt fyllt upp af Prana, sem stöðugt kemur frá sólunni, en afgangurinn af Prana færist í akasa ástand.

Það má geta þess hér að allt þetta Prana byggist upp af ótölulegum fjölda lítilla púnkta. Síðar mun ég ræða um þessa depla sem trutis, og má segja það hér að það eru þessir trutis sem birtast á jarðneska efnissviðinu sem atóm (anu eða paramanu). Það má kalla þau sólaratóm. Þessi sólaratóm eru á ýmsum gerðum, allt eftir því hvort þau hafa í sér eitt eða fleirri tatwas.
Hver púnktur Prana hefur í sér fullkomna eftirmynd af öllu hafinu. Hver púnktur er til staðar í öllum öðrum púntum. Hvert atóm hefur í sér, alla fjóra tilvistar-eterana, tatwas, í mismunandi hlutföllum eftir því stöðu þess gagnvart öðrum. Þessir mismunandi hópar sólaratóma birtast á jarðneska efnissviðinu sem mismunandi frumefni.
Litróf hvers jarðfrumefnis birtir lit eða liti af ríkjandi tilvist, eða tilvistum sólaratóma þess efnis. Því meiri hiti sem efnið nær er það nærri sólstöðu sinni. Hiti eyðileggur tímabundið efnishjúpi sólaratóma.
Litróf sodium sýnir þannig gulan prithivi. Litróf lithium, sýnir rauðan agni og gulan prithivi. Litróf cesium, sýnir rauðan agni, grænda blöndu af gulum prithivi og bláum vayu. Litróf rubidium sýnir rauðan og appelsinulitan, sem er gulur, grænn og blár, þ.e., agni, prithivi og agni, prithivi, vayu og prithivi, og vayu. Þessir hópar sólaratóma sem mynda allt, allt svið sólar prana, fara síðan í akasic ástand. Meðan sólin gefur nægt framboð af þessum atómum, þeirra sem eru að fara inn í akasa ástand færast til inn í plánetu vayu. Tiltekið hlutfall af sólar akasa skilja sig eðlilega frá öðrum, í samræmi við mismunandi sköpun sem birtist í þessum hlutföllum. Þessir hlutar akasa eru kallaðir lokas. Jörðin sjálf er loka og kölluð Bhurloka. Ég mun fjalla um jörðina er ég fjalla frekar um það lögmál.

Sá hluti sólar akasa sem er raun móðir jarðar, fæddi fyrst jarðarefnis Vayu. Sérhver frumöfl eru nú í Vayu tilvist, sem má kalla gaskennda. Vayu tilvist er hnattlaga, og því hefur hin gaskennda pláneta svipaða lögun. Miðja þessa gaskennda sviðs heldur umhverfis sig þessu umfangi gass. Um leið og það kemur í tilvist, er það háð eftirfarandi áhrifum meðals annars:
(1) Áhrif sólarhitans;
(2) Innri áhrifum af fjarlægari atómum á þau nærri og öfugt.

Fyrra atriðið hefur tvöföld áhrif á gaskennda hnöttinn. Það færir meiri hita til hnatthvelana sem nær eru. Yfirborðsloftið í hvelinu sem nær er sólu hefur fengið ákveðið magn af sólarorku, rís upp í átt til sólarinnar. Kaldara loft heldur sig neðar. En hvert fer heita yfirborðsloftið? Það getur ekki farið yfir takmörk jarðefnissviðið, sem er umlukið sólar akasa, sem kemur frá sólar Prana. Það byrjar því að hringrása, og sú hringrás helst á sviðinu. Þetta er upphaf snúnings jarðar um öxul sinn.
Það magn sólarorku sem kom inní gaskennda jarðsviðið, og og sem skapaði hreyfinguna upp á við, nær til miðjunnar sjálfrar. Þessvegna færist allt hvelið nær sólu. En það getur hinsvegar ekki haldið áfram í þá átt, því meiri nálgun myndi eyða jafnvægi kraftanna sem gefur jörðinni sérstöðu sína. Loka sem er nærri sólinni en pláneta okkar getur ekki haft sömu lífsaðstæður. En þegar sólin dregur jörðina nær sér, héldu lögmál lífsins sem höfðu verið fengið þetta svið og ætlað var að þróa þar, jörðinni á sínum stað. Tvö öfl koma fram. Annað sem dregur jörðina að sólinni, en haldið aftur af hinu á sama stað. Þetta eru miðflóttaaflið og og aðdráttaraflið, og verkun þeirra gefur jörðinni sinn snúning.

Seinna atriðið, innri verkun gasatómanna á hvert annað verður til þess að breyta öllu gashvelinu, nema efri lögum þess, inn í akasa ástand. Það fæðir af sér glóðástand (með tilstilli agni tatwa) jarðneska efnisins. Það breytist svo í glóandi málm, apas, og það aftur í fast efni, prithivi.
Sami gangur er náð í breytingu á efni sem við þekkjum í dag. Dæmi getur betur lýst þessu lögmáli.
Tökum ís sem dæmi, hann er fast efni, eða hvað Vísindin um andardráttinn myndi kalla að vera í prithivi ástandi. Einn eiginleiki prithivi tatwa, sem lesandinn man kannski frá því hér á undan, er viðnám samloðnunar. Við skulum segja að ísinn byrji að hitna. Eftir því sem hitinn stígur uppí 25 gráður, fer ísinn að breyta um ástand. En hitamælirinn sýnir ekki lengur sama hitastig. 25 gráður, því hitinn er orðin dulinn.

Ef við setjum 280 hita á hálfan líter sjóðandi vatns. Það er almennt vitað að slíkur hiti er dulinn meðan vatnið er að breytast í gufu.
Við skulum nú fylgja öfugu ferli. Við skulum kæla gufuna. Þegar kælingin er orðin nógu mikill til að lækka hitann sem heldur því í gufuástand, fer gufan í akasa ástand og þaðan taijas ástand. Það er ekki nauðsynlegt að öll gufan fari öll strax í næsta ástand. Breytingin gerist smásaman. Þegar kælingin gengur smásaman inn í gufuna, breytist hitinn, taijas hverfur inn í akasa, á meðan hitinn var dulinn. Þetta er hægt að staðfesta á hitamælinum. Þegar allt ferlið var gengið til baka í upprunalegt form og hitamælirinn sýnir 280 gráður, kemur annað akasa í tilvist. Frá því akasa kemur vökvaástand við sama hitastig, hefur allur hitinn gengið aftur inn í akasa ástand, sem er ekki hægt að sýna á hitamæli.
Þegar kælingu er beitt á þennan vökva, fer hitinn úr og nær aftur 25 gráðum, þessi hiti kom aftur í gegnum akasa, allur vökvinn hafði farið í bráðið ástand, og byrjar hann að fara í akasa. Hitinn fellur og úr þessu akasa byrjar að koma fasta ástandið, prithivi vatns — ís.

Af þessu sjáum við að hitinn sem hverfur vegna kælingar fer í akasa ástand, sem verður undirsvið hærri fasa, og hitinn sem notaður var fer inn í annað akasa ástand, sem verður undirsvið lægri fasa.
Það var á þennan hátt sem jarðneska gashvelið breytist í núverandi ástand. Dæmið hér á undan upplýsir mikilvægar staðreyndir í tengslum tatwas við hvert annað.
Í fyrsta lagi útskýrir það mikilvægan þátt í Vísindi um Andardráttinn sem segir að hvert síðara tatwic ástand hefur eiginleika allra undangengina tatwic. Þannig sjáum við að þegar vatn er í gufuástandi er kælt fer dulinn hiti gufunar í akasa ástand. Það getur ekki verið öðruvísi, þar sem jöfn og andstæð tíðni sömu orku er ávallt upphafin af hver annari, og niðurstaðan er akasa. Úr þessu kemur taijas efnisástand. Það er það ástand sem hin duldi hiti gufunar verður augljós. Við getum séð að þetta ástand er ekki varanlegt . Þetta ástand vatnsins, taijas, eins og hvert annað efni, getur ekki enst í langan tíma, því megnið af jarðneska efninu er í neðra og neikvæðu ástandi apas og prithivi, og ef af einhverjum ástæðum einhvert efni fer í taijas ástand, byrja hlutir umhverfis strax að verka á það með slíku afli til að neyða það í næsta akasa ástand. Það sem eru í apas eða prithivi ástandi geta ekki varað þar, því það er gegn lögmálum, nema undir ytri áhrifum, þ.e. í taijas ástandi. Þannig hefur atóm í gufuástandi, áður en það gengur aftur í vökvaástand, þegar gengið í gegnum þrjú stig, akasa, gufuna, og hitann, taijas. Það hefur því alla eiginleika hina þriggja tatwas. Það vantar aðeins samloðunarmótstöðu, sem er eiginleiki prithivi tatwa.

Hvað sjáum við þegar þetta atóm vatns gengur í fast ástand, þ.e. ís? Allt fyrra ástand sýnir sig. Kæling stoppar dulda hitann í vökvaástandinu, og akasa ástand kemur út. Það akasa ástand er gufuástand, það ástand (Vayava) er hægt að þekkja af hringsnúningi og öðrum hreyfingum sem komu í vökvaástandið við kælinguna. Hreyfingin stendur ekki lengi, og þegar hún hættir (gengur inn í akasa ástand) byrjar taijas ástandað verða til. Það stendur heldur ekki lengi yfir, og þegar það gengir inn í akasa ástand, verður fasta efnið, ísinn til.
Það er því auðvelt að sjá að allar þessar fjórar efnistilvistir eru til staðar á okkar sviði. Loft ástandið (Vayava) er það sem við köllum andrúmsloft; glóðástandið (taijas) er hinn eðlilegi hita lífsins á jörðunni; vökvaástandið (apas) er höfin; fasta ástandið (prithivi) er terra firma, jörðin sjálf. Ekkert þessara efnistilvista stendur eitt og sér án hinna. Hvert þeirra ryðst inn á svið hinna, því er erfitt að finna einhvern hluta tilverunnar þar sem aðeins eitt ástandið ræður. Tvö samhliða tatwas finnast oftar blönduð í meira mæli en en hvert þeirra í sínu hreina ástandi. Þannig er fasta efnið, prithivi oftar blandað vökva í meira mæli en við agni eða vayu, apas með agni en með vayu, og vayu með agni meira en hverju öðru þeirra. Það er því ljóst af þessu sögðu, samkvæmt kenningum um tatwas, að logi og aðrir varmahlutir á jörðunni tilheyra ekki jarðar taijas (glóðar) ástandi. Þau eru í eða nærri sólarástandi efnis.

*Tilveru skapara (Brahma)þessa heims

IV. Prana (I)

IV. Prana (I) ~
Stöðvar Prana; Nadis; Tatwic lífsmiðjur; Eðlilegar breytingar öndunar.
Prana, eins og áður hefur verið nefnt, er efnisástand Tatwic umhverfis sólina, og sem hreyfir jörðina og aðrar plánetur. Það er stigi hærra en ástand jarðefna. Svið jarðefna er aðskilið frá sólarprana með akasa. Það akasa er móðir jarðneska vayu, hvers eðlilegur litur er blár. Það er þess vegna sem litur himins sýnist blár.

Á þessu stigi himinsins, breytist Prana í akasa, sem fæðir af sér jarðneska Vayu, sólargeislarnir sem falla á plánetuhvelið ná í gegnum það. Þeir brotna upp, en ganga engu að síður niður í jarðneska sviðið. Þessir geisla bera með sér haf Prana, sem umkringir okkar svið, og og kemur inn skipulögðum áhrifum.
Jarðneska Pranað – jarðarlífið sem sem birtist í öllum sínum myndum í lífverum jarðarinnar – er í heild sinni, ekkert annað en eftirmynd Prana sólarinnar

Sem jörðin snýst um öxul sinn og um sólina, þróast tvær miðjur í jarðneska Prana. Á daglegum snúningi sínum ná áhrif sólarinnar allstaðar og sendir jákvæða lífsstrauma frá austri til vesturs. Á næturnar sendir jörðin frá sér neikvæða strauma.
Á árlegri ferð sinni um sóluna fara jákvæðir straumar frá norðri til suðurs á sumrin – degi devana – og neikvæðir straumar á vetrum – nóttu devana.
Norður og austur er tengd jákvæðum straumum; andstæðir helmingar tengdir neikvæðum straumum. Sólin er drottinn jákvæðra strauma, en máninn þeim neikvæðu, því að neikvæða sólar prana kemur til jarðar á nóttunni frá mánanum.

Jarðneska prana er þannig eterísk tilvera með tvær miðjustöðvar að verki. Sú fyrri eru sú norðlæga, sú seinni sú suðlæga. Tveir helmingar þessara miðja eru aust-og vestlægu miðjurnar. Sex mánuðir sumars rennur lífsstraumurinn frá norðri til suðurs, hina sex mánuði veturs rennur straumurinn í gagnstæða átt.
Hvern mánuð, alla daga, með hverju sekúndi, nimesha, heldur þessi straumur stefnu sinni, og og meðan á honum stendur heldur dagleg öxulhringrás í austur-vestur stefnu. Norðurstraumurinn rennur dagalega frá austri til vesturs, en á nóttu frá vestri til austurs. Stefna annara strauma er því öfug við þá hér að framan. Í raun eru aðeins tvær stefnur – í austur og vestur. Mismunurinn á norður og suður straumunum er í raun ekki hægt að finna í jarðneska lífinu. Þessir tveir straumar framleiða í jarðneska prana tvær aðskildar breytingar á samsettu eterunum. Geislar hvors þessara eterísku breytinga halda áfram frá þessum tveim stöðvum og renna saman í hvor aðra – annar gefur líf, styrk, form og aðra eiginleika til hins. Á geislum nyðri miðjunnar rennur straumur jákvæðrar prönu; og á geislum þeirrar syðri, rennur straumur neikvæðrar prönu. Aust- og vestlægar rásir þessara strauma eru nefndir Pingala og Ida, tveir af hinu þekktu nadis Tantrista. Það verður betra að ræða aðra þætti Prana, þegar við staðsetjum þá í mannlegum líkama.

Áhrif jarðneska Prana þróar tvær miðjustöðvar í grófa efninu sem myndar mannlegan líkama. Hlutar efnisins safnast að þeirri norðlægu, og hlutar að þeirri suðrænu. Sú norðlæga þróast í heilann; sú suðlæga í hjartað. Hin almenna lögun jarðnesks Prana er sporöskjulaga. Í henni er fókus norlægu stöðvarinnar í heilanum, en fókus þeirrar suðlægu í hjartanu. Súlan sem safnar að sér jákvæða efninu tengir þessar miðjur.
Miðjulínan á milli þeirra, þar sem austur, vestur, – hægri, vinstri, – skiptir súlunni. Súlan er mænan, medulla oblongata, miðjulínan er einnig susumna, hægri og vinstri hluti Pingala og Ida. Geislar Prana sem skiptast á annan hvorn veginn frá þessum nadis, eru aðeins afleiðingar þeirra, og standa ásamt þeim fyrir taugakerfið.
Neikvæða Prana safnast saman um syðri miðjuna. Það tekur á sig mynd á svipaðan hátt og sú nyðri. Hægri og vinstri skipting súlunar, er vinstri og hægri skipting hjartans.
Hver skipting hefur tvær tengingar, og hver tenging tengist öðrum. Þessar tvær opnanir eru annars vegar æð og hinsvegar slagæð, þessar fjórar opnanir inn í fjögur hólf – fjögurra blaða lotus hjartans. Hægri hluti hjartans, með öllum sínum tengingum, er nefnt Pingala, og það vinstra nefnt Ida, og miðju hlutinn susumna.

Það er ástæða til að íhuga, að talað er um hjartað sem lótus, en þessi þrjú nöfn (Pingala, Ida, Susumna) eru tengd taugakerfinu. Straumur Prana vinnur fram og aftur, út og inn. Ástæða þess liggur í augnablikstilveru Prana. Í hringrás ársins á sér stað stöðug ástandsbreyting í jarðneska prananu, ástæðan er styrkleiki tugls og sólar strauma. Þannig má segja að, strangt til tekið, verður til ný Prana. Eins og Búddha sagði, allt líf er augnablik. Augnablikið sem fyrst setur neista í efnið sem skapar tvær miðjur, er orsök skipulegs lífs. Ef fyrri augnablik eru samtvinnuð í tatwic áhrif á fyrstu orsök, mun lífveran ná styrk og þroska; ef ekki, ber gjöfin engan vöxt. Almenn áhrif þessara fyrri augnablika viðhalda hinu almenna lífi; en púls hvers augnabliks dofnar þegar annar tekur við. Kerfi fram og aftur hreyfinga er þannig komið á. Eitt augnabliks Prana heldur áfram frá vinnumiðju til fjarlægasta enda skipsins – tauga og blóðs — lífverunnar. Fyrri augnablik gáfu hinsvegar púlsinn til baka. Fá augnablik eru tekinn í að klára áfram-púlsinn, og ákvarða baka-púlsinn. Þetta tímabil er mismunandi í mismunandi lífverum. Þegar Prana rennur fram, draga lungun inn; þegar það kemur til baka, byrjar útöndun.

Prana hreyfist í Pingala frá norðlægu miðjunni til austurs, og frá suðlægu miðjunni til vesturs; það hreyfist á sama hátt hreyfist í Ida. Það þýðir að Prana hreyfist frá heilanum til hægri, gegnum hjartað, til vinstri og aftur til heilans; og frá hjartanu til vinstri gegnum heilannn til hægri og aftur til hjartans. Til að nota önnur hugtök, í fyrra tilfellinu hreyfist Prana frá taugakerfinu til hægri gegnum blóðkerfið, og aftur til baka til taugakerfisins; eða frá blóðkerfinu til vinstri gegnum taugakerfið og aftur til taugakerfisins. Þessir tveir straumar mætast. Sá seinni í öfuga átt. Blóð-og taugakerfið í vinstri hluta líkamans er hægt að kalla Ida, og þann hægri Pingala. Hægri og vinstri berkjurnar mynda hluta af bæði Pingala og Ida, sem og hvern annan hluta vinstri eða hægri helming líkamans. En hvað er susumna? Eitt nafna susumna er sandhi, staðurinn þar sem — Ida og Pingala — mætast. Það er raunverulega staðurinn þar sem Prana getur farið til – hægri eða vinstri — eða, undir öðrum krigumstæðum, báða vegu. Það er staðurinn sem Prana verður að breyta hreyfingu sinni á annan hvorn veginn. Það er því bás bæði fyrir mænuna og æðakerfið. Mænan nær frá Brahmarandhra, norðlægu miðju Prana gegnum alla hryggjasúluna (Brahmadanda). Æðakerfið gengur frá suðlægu miðjunni sem er milli hjartahólfanna tveggja. Þegar Prana færist frá hryggsúlunni til hægri til hjartans, starfar hægra lungað; öndunin er inn og út um hægri nösina. Þegar Pranað nær syðri súlunni, getur þú ekki fundið úr hvori nösinni öndunin er. Hins vegar þegar pranað gengur út úr hjartagöngunum til vinstri, fer öndunin út um vinstri nösina þar til Prana gengur aftur inní mænugöngin. Þá, hættir þú að finna úr hvorri nösinni öndunin kemur. Áhrif þessa tveggja stiga flæðis Prana má sjá af flæði öndunarinnar, og því eru bæði norð- og suðlægi hluti hryggsúlunar einkenndur af susumna. Ef við ímyndum okkur miðjuflöt á milli mænu og hjarta rása, þá mun sá flötur ganga í gegnum ganga susumna.

En í raun er ekki slíkur flötur til staðar í raunveruleikanum. Kannski er réttara að segja að jákvæðir geislar Ida og Pingala dreifi sér annarsvegar sem taugar, en þeir neikvæðu sem blóðæðar, geislar susumna dreifast um allan líkamann milli tauganna og æðanna, jákvæðu og neikvæðu nadis. Hér að neðan er lýsing á susumna í “Vísindi andardráttarins”:
„Þegar öndunin gengur inn og út, andartak um vinstri og annað um hægri nösina, það er einnig susumna. Þegar Prana er í því nadi, brennur eldur dauðans; það er kallað vishuva. Þegar það hreyfist andartak til hægri, og í öðru andartaki til vinstri, skulum við kalla ,ójafnt ástand (vishamabhava); þegar það hreyfist jafnt um báðar nasir, hafa hinir vísu kallað vishuva“
„Það er susumna þegar Prana gengur frá Ida inn í Pingala, eða öfugt; og einnig þegar eitt tatwa breytist í annað.“
Susumna hefur einnig tvær aðrar verkanir. Það er kallað vedo-veda í einni birtingu sinni,og sandhyasandhi í annari. Þar sem vinstri og hægri stefnur Prana hjartastraumsins eru í öfugum stefnum við vinstri og hægri mænustrauminn, hafa sumir kallað þetta tvöfaldað susumna. Samkvæmt þeim eru einungis mænugöngin susumna. Uttaragita og Latachakra nirupana eru verk í þeim hópi. Þessi aðferð við útskýringu einfaldar hlutina. Hægri straumurinn frá hjartanu, og vinstri straumurinn frá mænunni má skilja sem vinstri hlið mænustraumsins og hinir tveir straumarnir sem hægri hlið mænustraumsins.
Annar frekari hagur af skoða þetta í þessu ljósi. Taugakerfið stendur fyrir sólina, blóðrásarkerfið stendur fyrir tunglið. Því er hið rauverulega lífsafl í taugakerfinu. Hið neikvæða og jákvæða – sól og tungl – fasar lífefnisins eru aðeins mismunandi fasar Prana, sólarefnisins. Fjarlægari og um leið kaldara efni er neikvætt gagnvart því sem nær er, hinu heitara. Það er sólarlífið sem birtir sig í mismunandi fösum tunglsins. Ef við sleppum hinu tæknilega, þá er það taugaorkan sem birtir sig í mismunandi formi, í blóðrásarkerfinu. Æðarkerfið er aðeins rás fyrir taugaorkuna. Því er taugakerfið, hið raunverulega líf þétta líkamans hið sanna Ida, Pingala og susumna. Þau eru sem slík, mænugöngin, og hægri og vinstri samtengingin, með öllum sínum tengingum um allan líkamann.
Þroski þessara tveggja stöðva er því fyrsta stig í þroska fósturs. Efnið sem hleðst upp af áhrifum norðlægu stöðvarinnar er mænugöngin; efnið sem safnast um suðlægu stöðina er hjartað. Hefðbundna hringrásin skiptir þessum göngum eða rásum í vinstri og hægri hluta. Gagnvirk áhrif á þessara tveggja stöðva þroskar neðri og efri hluta þeirra. Það gerist með sama hætti og þegar þéttir er hlaðinn jákvæðu rafmagni með neikvæðum kjarna. Hver þessara stöðva er fjórskipt:
(1) Jákvæð hægri hlið, (2) Jákvæðri vinstri hlið, (3) neikvæðri hægri hlið, og (4) neikvæðri vinstri hlið.

Í hjartanu er þessi fjórskipting kölluð hægri og vinstri fram-og afturhólf. Tantra greinir þau sem fjórskipting hjartalótusins, og sérkennir þau með mismunandi táknum. Jákvæðu blöð hjartans mynda stöðina sem færir jákvæða blóðstreymið, slagæðarnar; neikvæðu blöðin eru upphaf neikvæða blóðstreymisins, bláæðanna. Þessi neikvæða prana samanstendur af tíu öflum:
(1) Prana, (2) Apana, (3) Samana, (4) Vyana, (5) Udana, (6) Krikila, (7) Naga, (8) Devadatta, (9) Dhavanjaya, (10) Kurma.
Þessi tíu öfl eru kölluð vayu. Orðið vayu er dregið af va, að hreyfast, og þýðir ekkert annað en hreyfiafl. Tantristar ætla því ekki merkingu sem loft. Héðan af mun ég taka um vayu sem orku eða hreyfiafl prana.

Þessar tíu birtingar Prana eru hins vegar dregnar saman í hina fimm fyrstnefndu, og því eru hinar fimm seinni aðeins umbreytingar þeirra fyrri fimm, sem séu þær mikilvægustu verkanir prana. Þetta er hinsvegar aðeins spurning um skiptingu. Frá vinstri hlið jákvæða blaðsins safnast prana upp í nadi og skiptist innan brjóstsins til lungnanna, og safnast aftur upp í nadi sem opnast aftur í hægri hlið neikvæða blaðsins. Þessi hringferð myndar einskonar hring (chakra). Þessi nadi kallast á nútíma vísindamáli lungnaslag- og lungnabláæð. Tvö lungu eru vegna virkni jákvæðra og neikvæðrar prönu austlæga og vestlægu orkunnar.
Með sama hætti, frá hægri hlið jákvæða blaðsins greinast nokkur nadi sem ganga bæði upp og niður, þau fyrri undir áhrifum þess norðlæga, þau síðari undir áhrifum suðlægrar orku. Bæði þessi nadi opnast eftir hringrás gegnum efri og neðri hluta líkamans inn í vinstri hlið neikvæða blaðsins.
Milli vinstri jákvæðu og hægri neikvæðu hliða blaðsins er eitt chakra (diskur). Þetta chakra samanstendur af lungnaslag-og bláæðum og lungunum. Brjóstið myndar rúm fyrir þessa stöð, sem er jákvæð fyrir neðri hluta líkamans, sem stýrir skiptingu neðri stöðvarinnar, chakra, sem síðar tengist jákvæðri hægri hlið og neikvæðri vinstri hlið blaðanna.
Í efri stöðinni, chakra, (í brjóstholinu) er sæti prana, sú fyrsta og mikilvægasta birting hinna tíu birtinga. Inn- og útöndun er hin sanna breyting prönu, lungnaæðarnar birta hið sama. Þessi breyting prönunar samsvarar hreyfingu á annari starfsemi lífsins. Neikvæða lægri chakra hefur í sér grunnsæti nokkura annara birtinga lífs. Þetta apana er staðsett í hinum löngu þörmum, samana í naflanum, og svo framvegis.
Udana er staðsett í hálsinum; vyana um allan líkamann. Udana veldur ropa; kurma er í augunum og gerir þeim kleyft að opnast og lokast; krikila er í maganum og er hungurtilfinningin. Í stuttu máli, frá hinu fjórblaða hjartalótus höfum við allt blóðæðakerfið. Það eru tvö sett að þessum æðakerfum, hlið við hlið um allan líkamann, og eru tengd með ótölulegum fjölda lítilla rása, háræðanna.

Þetta stendur í Prasnopnisat:
„Frá hjartanum skiptast nadi. Að sjálfsögðu eru það hinar 101 (Pradhana nadi). Sem hver skiptist í 100. Hver þeirra aftur í 72,000.“
Því eru 10,100 nadi, og 727,200,000 enn smærri, eða það sem kallað er twig-nadi. Táknmyndin eru greinar tréðs. Ræturnar eru í hjartanu. Frá þessum ganga mismunandi stiklar. Öll þessi skipting í greinar, og aftur í twig æðar; teljast í allt 727,210,201.
Af þessum er er susumna einn þeirra; afgangnum er skipt til helminga í hvorn helming líkamans. Þetta lesum við í Kathopnishat, 6th valli, 16th mantra:
„Hundrað og einn nadi eru tengdir hjartanu. Af þeim fer einn í höfuðið. Með því að fara út með honum verðum við eilíf. Hinir senda lífsgrunninn til hina ýmsu þátta.“
Sá er gengur til höfuðsins er því að sögn, susumna. Því er susumna það nadi sem er tauga stöðin eða uppruni orkunar í mænunni. Af öðrum grunnþáttum nadis, er Ida uppruni lífsorkunnar sem vinnur í vinstri helming líkamans, með sín 50 grunn nadi. Eins og hægri helmingur líkamans með sín 50 grunn nadi. Þau skiptast svo áfram eins og sagt var að framan. Þriðji þátta nadi eru svo smá og aðeins sýnileg í smásjá. Dreifing susumna um allan líkamann þjónar því að bera prana frá jákvæðra til neikvæðra hluta líkamans, og vice versa. Í tilfelli blóðsins sjá háræðarkerfið um það.
Vedantistar, líta að sjálfsögðu á að hjartað sé upphaf allrar dreifingar. Yogi, hinsvegar, byrjar skiptinguna frá naflanum.

Við getum lesið í The Science of Breath:
„Frá naflarótinni dreifast 72,000 nadi um allan líkamann. Þar sefur gyðjan Kundalini eins og snákur. Frá þessari stöð (naflanum) ganga tíu nadi upp, tíu niður, og skiptast í tvær og tvær slöngur.“
Talan 72,000 er niðurstaða þeirra eigin sérstöku útreikninga. Það skiptir litlu hvaða skiptingu við veljum ef við skiljum málið.
Um þessa nadi renna hinnar ýmsu orkurtegundir sem mynda hin efnislega mann. Þessar rásir ná til hina ýmsu hluta líkamans, sem miðjur hinna ýmsu birtinga prana. Það er eins og vatn sem fellur af fjöllum, safnast í mismunandi vötn, sem hvert gefur frá sér ýmsar ár og læki. Þessar stöðvar eru:
(1) Hand-aflsstöð, (2) Fóta-aflsstöð, (3) Mál-aflsstöð, (4) Útskilnaðar-stöð, (5) Sköpunar-aflsstöð, (6) Meltingar/næringar-aflstöð, (7) Öndunar-aflsstöð, og (8) hin fimm skilningsvita-aflstöðvar.
Þessi nadi sem halda áfram til ytri athafna líkamans og eru mikilvægust starfsemi líkamans, er því sögð vera hin tíu grunngildi í kerfinu. Þau eru:
(1) Ghandari gengur í vinstra augað; (2) Hastijihiva gengur til hægra augans; (3) Pasta gengur til hægra eyrans; (4) Yashawani gengur til vinstra eyrans; (5) Alamhusha, eða alammukha (eins og er stafað sumstaðar) gengur til munnsins. Þetta er meltingarvegurinn; (6) Kuhugengur til kynfæranna; (7) Shankini gengur til útskilunarfæra; (8) Ida er nadi sem leiðir til vinstri nasar; (9) Pingala gengur til hægri nasar. Það sést af þessu nafni sem gefið er þessu staðbundna nadi af sömu ástæðu og birting prana í lungnaæðunum er þekkt af sama nafni; (10) Susumna hefur þegar verið útskýrt í mismunandi fösum og birtingum.
Það eru tvennt til viðbótar sem þróast eðlilega á kvennlíkamanum: brjóstin. Það er mögulegt að nadi Danini, sem ekki hefur sérstaklega verið nefnt, geti gengið til annars þeirra. En, grunnskiptingin og dreifingin er skýr.
Stöðvar siðferðis- og vitsmunaorku eru einnig í kerfinu. Þetta má lesa í Vishramopnishat (Meðfylgjandi mynd er til að skýra þýðinguna):

„(1) Meðan hugurinn hvílir eystri hlutanum (eða blaðinu), sem er hvítt að lit, þá tengist það þolimæði, gjalfmildi, og virðingu.
„(2) Meðan hugurinn hvílir í suðuraustur hlutanum, sem er rauður á lit, þá tengist það svefni, leti og illu innræti.
„(3) Meðan hugurinn hvílir í syðri hlutanum, sem er svartur á lit, tengist það reiði, depurð, og vondum tilhneygingum.
„(4) Meðan hugurinn hvílir í suðvestur hlutanum, sem er blár á lit, tengist það öfund og sviksemi.
„(5) Meðan hugurinn hvílir í vestur hlutanum, sem er brúnn að lit, tengist það brosleitni, ástleitni, og glaðværð.
„(6) Meðan hugurinn hvílir í norðvestur hlutanum, sem er fjólublár á lit, tengist það kvíða, stöðugri óánægju, áhugaleysi.
„(7) Meðan hugurinn hvílir í norður hlutanum, sem er gulur á lit, tengist það kærleika, gleði og skrautgirni.
„(8) Meðan hugurinn hvílir í norðaustur hlutanum, sem er hvítur á lit, tengist það aumkun, fyrirgefningu, íhugun, og trú.
„(9) Meðan hugurinn hvílir í sandhi (tengimótum) þessara hluta, tengist það veikindum og erfiðleikum í líkamanum og heimili, og hugurinn leitast að hinum þremur eiginleikum.
„(10) Þegar hugurinn hvílir í miðju hlutanum, blábleikur, þá fer vitundin út yfir eiginleikanna (hinna þrjá eiginleika Maya) og leitast að vitsmunum.“
Hvenær sem einhver þessara hluta er í virkni er hugurinn vitundastilltur í þeim þáttum sem tengjast þeim. Áhersla á þá eflir þá enn meira.
Þessar stöðvar eru staðsettar í höfðinu og í brjóstinu, einnig á kviðsvæðinu og lendum, og víða.
Það eru þessar stöðvar ásamt hjartanu,sem hafa samheitið padma eða kamala (lótus). Sumar þeirra eru stórar, aðrar smærri og enn aðrar mjög smáar. Tantra lótus er rót með margar greinar. Þessar stöðvar eru uppruni ýmisar orku, eins og rætur padma; nadi sem tengir þessar stöðvar eru rætur þess.

Taugastöðvar nútíma líffærafræði samsvara þessum stöðvum. Af því sem sagt var hér að framan má ráða að þessar stöðvar byggist á æðakerfinu. En eini mismunurinn á taugum og æðum er mismunurinn á neikvæðu og jákvæðu prana. Taugarnar eru það jákvæða og æðarnar neikvæða kerfið í líkamanum. Hvar sem taugar eru, þar eru samsvarandi æðar. Á sundurgreiningar er hvorutveggja kallað nadi. Annað hefur sem miðstöð hjartalótusinn, hitt er þúsund blaða lótus heilans. Æðakerfið er nákvæm eftirmynd taugakerfisins; það er í raun, aðeins skuggi þess. Líkt og hjartað, hefur heilinn sína efri og neðri skiptingu fram-og afturheila – og einnig hægri og vinstri skiptingu. Taugar ganga til allra hluta líkamans og koma þaðan aftur saman og ganga til efri eða neðri hlutans sem samsvara fjögurra hluta hjartans. Þetta kerfi hefur einnig margar orkustöðvar eins og hitt. Báðar þessar stöðvar eru svipaðar. Þær eru í raun, eitt: taugamiðstöðvar nútíma líffærafræði. Að mínu áliti eru tantríska padma, ekki aðeins stöðvar taugaorku – hið jákvæða norðlæga prana – heldur einnig hið neikvæða prana.

Þýðing á Vísindi andardráttarins sem nú er kynnt lesandanum útskýrir hvernig virkni þessara tveggja þátta á sér stað við flæði jákvæðrar og neikvæðrar öndunar. Þeir sýna aðeins það sem má, í sumum tilfellum, auðveldlega staðreyna, að ákveðin virkni er betri með jákvæðri orku, og önnur með neikvæðri orku. Inntaka efna og breyting þeirra er virkni, eins og hver önnur. Sum efni aðlagast betur neikvæðu, (t.d. mjólk og önnur feit efni), önnur með jákvæðu Prana (önnur fæða sem meltist í maganum). Sumar skynjanir okkar hafa varanlegri áhrif með neikvæðu, önnur með jákvæðu prana.
Prana breytir grófa efninu úr maganum í tauga og æðakerfið. Prana, eins og við höfum fjallað um, er gert úr hinum fimm tatwa, og nadi þjónar aðeins sem leið fyrir tatwic straumanna til að fara eftir. Orkustöðvarnar sem minnst hefur verið á eru stöðvar tatwic orku. Tatwic stöðvarnar í hægri hluta líkamans eru sólarorku, en þær vinstra megin tunglorku. Báðar þessar eru fimmskiptar. Þær eru það sem er kallað taugamót, ganglia. Tungl taugamót er uppruni apas tatwa. Á sama hátt höfu við uppruna annara orku. Frá þessum miðjustöðvum rennur tatwic straumar um sömu leiðir og hinar ýmsar verkanir og í lífefnafræðinni.
Allt í mannlegum líkama sem hefur minni samloðunarmótstöðu er gert af prithivi tatwa. En mismunandi tatwas virkni setur mismunandi eiginleika í mismunandi hluta líkamans.
Meðal annars setur vayu tatwa, virkni og næringu húðarinnar; hið jákvæða gefur jákvæða húð, og neikvæða gefur neikvæða húð. Hvert þeirra hefur fimm lög:
(1) Hreint vayu, (2) Vayu-agni, (3) Vayu-prithivi, (4) Vayu-apas, (5) Vayu-akasa. Þessi fimmskipting fruma hefur þessa mynd:

(1) Hrein Vayu ~ Þetta er heildarsvið Vayu:

(2) Vayu-Agni ~ Þríhyrningur hylur yfirborð frumunar, og hefur þessa lögun nokkurn veginn:

(3) Vayu-Prithivi ~ Ferningur Prithivi hylur yfirborð Vayu:

(4) Vayu-Apas ~ Eins skonar sporöskjulögun hylur frumuna:

(5) Vayu-Akasa ~ Flöturinn er flatur á yfirborðinu og doppóttur:

Smásjáskoðun mun sína að húðfrumurnar hafa þetta útlit.
Bein, vöðvar og fita koma af prithivi, agni, og apas. Akasa kemur fram á ýmsum stöðum. Hvar sem eitthvert rými er til staða í hvaða efnis sem er, þar er akasa. Blóðið er blanda af næringarefnum í vökvaformi, apas tatwa af Prana.

Það sýnist því að jarðneska Prana sé nákvæm birting Sólar Prana, mannleg birting er nákvæm birting beggja. Smáheimurinn er nákvæm birting stórheims. Hin fjögur blöð hjartalótusins skiptast í tólf nadi (K, Kh, g, gn, n, K’, Kh’, j, jh, n, t, the). Með sama hætti hefur heilinn tólf taugapör. Þessi eru hin tólf merki Dýrahringsins (Zodiak), bæði í jákvæðum og neikvæðum fasa. Í hverju merki rís sólin 31 sinnum. Þessvegna höfum við 31 taugapör. Af tungutaki Tantra notum við chakra, hringi, stöðvar, í stað para. Þar tengjast þessar 31 chakra hinum 12 taugapörum (chakras) heilans, sem dreifast um líkamann, samhliða blóðæðunum frá 12 nadis hjartans. Eini munurinn á tauga og hjarta chakras er að hin fyrrnefndu liggja lárétt, en hin síðarnefndu liggur lóðrétt í líkamanum. Samhliða þræðirnir samanstanda af línum tatwic miðjanna: padma eða kamal. Þessar stöðvar liggja á öllum 31 chakra sem nefnd voru hér að framan. Frá þessum tveim vinnustöðvum, heilanum og hjartanu, merkjum dýrahringsins í jákvæðum og neikvæðum fasa – dreifist nadi kerfið. Nadi gengur frá annari hliðinni til hinnar, og eru ávallt hlið við hlið. Þessar 31 chakra eru hinar ýmsu tatwic stöðvar; önnur jákvæð, hin neikvæð. Sú fyrri á tilveru sína í heilanum, þar sem þau tengjast sjálfráða kerfinu; sú síðari á tilveru sína í hjartanu, og tengjast víða. Þetta tvöfalda kerfi er kallað Pingala hægra megin, en Ida vinsta megin. Taugakerfi apas stöðvanna er hálftungl, taijas, vayu, prithivi, og akasa er þríhyrnd, sporöskjulaga, ferhyrndar, og hringlaga. Þau sem eru af samsettu tatwa hafa samsetta myndir. Hver tatwic miðja hefur taugar allra tatwa umhverfis sig.

Prana hreyfist í kerfi nadis. Sem sólin kemur inní merki Hrútsins (Aries) í stórheiminum, færist Prana í samsvarandi nadi (taugum) heilans. Þaðan gengur það hvern dag niður í mænuna. Með risi sólar gengur það í fyrsta chakra til hægri. Þannig gengur það í Pingala. Það færist með taugakerfinu hægra megin, samhliða gengur það smásaman inn í æðakerfið. Fram að hádegi hver dag er styrkur þessa Prana meiri í taugachakra heldur en í bláæðunum. Á hádegi er styrkurinn jafn í báðum kerfum. Á kvöldin (við sólsetur), hefur allur styrkur Prana gengið inn í æðakerfið. Þaðan gengur það inn í hjartað, neikvæðu syðri stöðina. Þaðan dreifist það út í vinstri helming æðakerfisins, og smá saman út í taugakerfið. Á miðnætti er styrkurinn kominn í jafnvægi; að morgni (pratasandhia) er prana í mænunni; þaðan byrjar það að ferðast með annari chakramiðjunni. Það er að sjálfsögðu sólarstraumur prana. Tunglið veldur öðrum minni straumum. Tunglið hreyfist 12 sinnum hraðar en sólin. Þegar sólin hefur færst yfir eina chakra (þ.e. á 60 ghari – dag og nótt), færist tunglið yfir 12 chakramiðjur. Því höfuum við 12 stakar breytingar prana á 24 tímum. Ef við gerum ráð fyrir að tunglið byrji í Hrútnum (Aries); byrjar það eins og sólin í fyrsta chakra, og það tekur það 58 mín. 4 sek. frá mænunni til hjartans, og nokkrar mínútur þaðan aftur til mænunar.
Bæði þessi prana fara með sínum hraða um tatwic stöðvana. Annað hvort þeirra er alltaf yfir sömu tatwic stöðvunum, í hverjum hluta líkamans. Það birtir sig fyrst í vayu stöðvunum, síðan í taijas, þar næst í prithivi, og síðan í apas stöðvunum. Þar á eftir í Akasa, og þar næst í susumna. Þegar tunglstraumurinn fer frá mænunni til hægri, kemur öndunin út um hægri nösina, og svo lengi sem Prana straumurinn er í afturhluta líkamans, breytis tatwa frá vayu til apas. Þegar straumurinn færist inn í fremri hlutan hægra megin, breytist tatwa frá apas til vayu. Þegar prana færist í hjartað, finnst öndunin ekki í nösunum. Þegar það færist frá hjartanu til vinstri, byrjar öndunin að flæða út um vinstri nösina, og svo lengi sem prana er í fremri hluta líkamans, breytist tatwa frá vayu til apas. Það breytist ekki aftur, þar til prana nær mænunni, þegar við höfum akasa af susumna. Þannig er jöfn breyting prana í fullkominni heilsu.

Sólar og tunglkraftarnir sem gefa þessu staðbundna prana virkni og tilveru Prana, gerir því kleyft að starfa ávallt eins. Frjáls vilji manns og aðrir kraftar breyta eðli staðbundis prana og sérkennum á þann veg frá tvíþættu jarðar prana. Með breytilegu eðli prana, getur röð tatwa og neikvæðir og neikvæðir straumar haft mismikil áhrif. Sjúkdómar eru afleiðingar þessara breytinga. Flæði öndunar er í raun besta vísbendingin um breytingar á tatwa í líkamanum. Jafnvægi + og – strauma tatwa kemur fram í heilsunni, og truflun á samræmi þeirra í sjúkdómum. Öndunarflæðið er því það mikilvægasta hjá hverjum manni sem metur eigin heilsu og annara. Á sama tíma er það möguleg leið, mikilvæg, og um leið auðveldasta og áhugaverðasta Yoga. Hún kennir okkur að gæta vilja okkar til að hafa áhrif á og ná fram breytingum á eðli og reglu +,- straumum tatwic. Það gerist með eftirfarandi hætti. Öll líkamleg virkni er prana í ákveðnu ástandi. Án prana er engin virkni, og öll virkni er afleiðing mismunandi samræmi strauma tatwic. Því er hreyfing í einum hluta líkamans afleiðing virkni vayu stöðvanna í þeim hluta líkamans. Á sama hátt þegar einhver virkni er í prithivi stöðvunum, finnum við tilfinningu gleði og ánægju. Ástæða annara skynjunar tengjast tatwic þáttunum.
Við finnum að þegar við leggjumst, þá breytist öndunin úr nösunum. Við sjáum því að ef við liggjum á annari hliðinni, fer öndunin um gagnstæða nös. Við sjáum því að ef það er eftirsóknarvert að breyta neikvæðum aðstæðum líkamans í jákvæðar, teljum við það nauðsynlegt. Rannsókn á líkamlegum áhrifum prana á þessa grófu spólu, og afleiðingum grófrar virkni á prana, verður viðfangsefni næsta kafla.

V. Prana (II)

V. Prana (II) ~
Pranamaya Kosha (Orkulíkaminn- orka lífsins) tekur þremur breytingu að degi og nóttu: vaka, draumur, og svefn (jagrata, swapna, susupti). Þessar þrjár breytingar skapa samsvarandi breytingar í manamaya Kosha (hugarlíkaminn), og af þeim, vitund um breytingar á lífinu. Hugurinn liggur í raun að baki prana. Strengir (tatwic línurnar) fyrri verkfæra eru fínni en núverandi; það er að segja, þeir fyrri hafa meira tíðnissvið en núverandi á sama tímasviði. Spenna er á milli þeirra, og í slíkri stöðu með titringi annarar, byrjar hinn sjálf að titra. Breytingarnar sem hugurinn verður fyrir eru svipaðar, og vitundin um fyrirbærið verður til. Það gerist hinsvegar eftir á.

Mitt markmið er að lýsa öllum þessum breytingum á prana, eðlilegum eða áunnum, sem myndar jarðneska reynslu, og sem í þróun aldanna hefur skapað hugann. Þessar breytingar skiptast í þrennt,: vöku, draumaástand, og svefn. Vaka er jákvætt, svefn er neikvætt ástand prönu; draumaástand er samtenging þessara tveggja (susumna sandhi). Eins og staðhæft var í fyrri kafla, ferðast sólarstraumur í jákvæða stefnu á daginn og við erum vakandi. Þegar nóttin nálgast hefur jákvæður straumur verið drottinn líkamans. Hann hefur náð svo miklum styrk að skynsamleg virkni tapar almennum tengslum við ytri veröldina. Skynjun og virkni minnkar og vökuvitund líður hjá. Ofgnótt jákvæða straumsins minnkar, tatwic strengir hinna mismunandi stöðva slakna og minnka svörun við venjulegrum eterískum breytingum ytra umhverfis. Ef á þessum púnkti jákvæði straumurinn fer fram yfir eðlileg mörk, mun dauði eiga sér stað, prana myndi hætta að hafa nein tengsl við grófa líkamann, venjulegt faratæki hins ytra tatwic breytist. En á því augnabliki sem prana fer úr hjartanu, kemur neikvæður straumur inn og það byrjar að vinna gegn áhrifum þess fyrra ástands. Þegar prana kemur í mænuna, hafa áhrif jákvæða straumsins alveg horfið og við vöknum. Ef styrkur neikvæða straumsins fer yfir eðlileg mörk á þessu augnabliki af einhverjum ástæðum, veldur það dauða, en á þessari stundu, á miðnætti kemur jákvæður straumur inn og vinnur gegn áhrifum þess fyrri. Jafnvægi +,og – heldur sál og líkama saman. Ef styrkur hvors straums er of mikill, leiðir það til dauða. Við sjáum því tvennskonar dauða: jákvæðs eða taugakerfis, og neikvæðs eða hjartans. Í hinum fyrri fara hin fjögur hærri grunngildi út úr líkamanum gegnum höfuðið, brahmarandhra, efti mænunni; í hinu síðari fara þau út um munn gegnum lungu og barka. Auk þessara er almennt talað um sex tatwic dauða. Þeir hafa allir sína mismunandi leiðir fyrir hinn æðri grunngildi. Við munum að sjálfsögðu fjalla meira um það. Á þessu stigi skulum við rannsaka frekari breytingar á prana.

Það eru ákveðnar birtingar prana sem virka í öllum þremur tilvikum. Eins og nefnt hefur verið áður, þá hafa sumir skipt þessum birtingum í fimm meginstig. Þau hafa mismunandi stöðvar í mismunandi hlutum líkamans, þaðan sem þær ráða öllum hlutum hins efnisleg hjúps. Þannig:
Jákvæð: (1) Prana, hægra lunga; Neikvætt: Prana, vinstra lunga. Prana er birtinglísspólunnar sem dregur andrúmsloftið inn í kerfið.
Jákvætt: (2) Apana, tækið sem skilar úrgangi, hinar löngu garnir, etc.; Neikvætt: Apana, þvagverkfærið. Apana er það sem skilur út úr kerfinu, því sem ekki er lengur þörf fyrir.
Jákvætt: (3) Samana, maginn; Neikvætt: Samana, skeifugörnin. Samana er það sem dregur inn og færir næringarvökvann til allra hluta líkamans.
Jákvætt: (4) Vyana, um allan líkamann, birtist í mismunandi ástandi í mismunandi líffærum (á hægri hlið); Neikvætt: Vyana, um allan líkamann(á vinstri hlið). Vyana er það sem ber lísstrauminn til baka til – hjartans og heilans. Það er því það sem veldur dauða, staðbundnum eð almennt.
Positive: (5) Udana, í tauga og hjartastöðvunum (hægri hlið), og svæði koksins; Neikvætt: Udana, í tauga og hjartastöðvunum (vinstri hlið).

Ef Prana minnkar frá einhverjum hluta líkamans (af einhverri ástæðu), tapar sá hluti orku og virkni. Það er staðbundinn dauði. Sú er ástæðu fyrir, heyrnarleysi, blindu, vanvitahætti ofl. Það er einnig ástæða meltingarvandamálum. Almennur dauði er með svipuðum hætti. Ofgnótt orku í hvorum hinna tveggja strauma setur prana í susumna, og heldur ekki út. Nauðsynlegt orkuflæði líkamans er þannig stíflað. Því fjarri miðjunum (hjarta og heila), því fyrr deyja þeir. Þannig hættir púlsinn að finnast á svæðinu og hann minnkar og minnkar, þar til hann finnst hvergi.
Hinsvegar er það að vaxandi púls, sem við hagstæðar aðstæður, skapar vöxt léttleika og lipurð.
Auk líffæra líkamans sem nefnd hafa verið, þá er það birting vyana sem þjónar því hlutverki að viðhalda virkni hinna fimm skilningavita. Líffæri hins efnislega líkama og orka prana sem birtist í þeim ganga bæði undir sama nafni. Sem eru:
Starfandi líffæri og orka: (1) Vak, öndunarfærinn og orka talfæra; (2) Pani, hendur og hreyfiafl; (3) Pada, fætur og og gönguafl; (4) Payu, endaþarmsop; (5) Upastha, kynfæri og geta til að draga þau saman.
Skynfæri og orka: (1) Chaksus, augu og sjónhæfni; (2) Twak, húð og snertiskyn; (3) Srotra, eyru og heyrn; (4) Rasama, tunga og bragðskyn; (5) Cobrana, nef og þefskyn. Staðreyndin er að að mismunandi orka er grundvöllur virkni þessara líffæra. Það er áhugavert að rekja tatwic breytingar og áhrif þessara lífsbirtinga.
Prana: Við heilbrigði vinnur prana í öllu kerfinu í einni tatwic miðgerð á hverjum tíma. Við sjáum að bæði við neikvæða og jákvæða strauma eru fimm tatwic breytingar. Litur prana við báða strauma er hvítur litur; við jákvæðan straum er hann örlítið rauðleitur. Sá neikvæði er rólegri og mýkri en hinn.
Tatwic breytingarnar gefa hverjum hinna fimm nýja litafasa. Þannig:
Jákvæður ~ rauðleitur hvítur/ Neikvæður ~ hreinn hvítur:
(1) vayu tatwa, blár; (2) agni tatwa, rauður; (3) prithivi, gulur; (4) apas, hvítur; (5) akasa tatwa, dökkur
Það er staðreynd að það er litamunur á + og – tatwic. Það eru því almennt tíu litafasar á tatwic.
Jákvæði straumurinn (rauðleiti hvíti) er heitari en sá neikvæði (hreinn hvítur). Því má segja að jákvæði straumurinn sé heitari og sá neikvæði kaldari. Hver þeirra tekur því fimm hitabreytingum. Agni er heitastur, sá guli næstur; vayu verður kaldari, og apas er kaldastur. Akasa er ástand sem hvorki kólnar né hitnar. Hitnun er það ástand er hættulegast, ef það er viðvarandi, leiðir það til dauða, sjúkdóma og vanhæfni. Það er ljóst að ef kælandi tatwa kemur ekki inn til að vinna á móti í tíma, mun gangvirki lífsins skaðast. Réttur litur og hitavirkni orkunnar mun truflast og sjúkdómar, vanhæfni og dauði er ekkert annað en truflun á mismunandi stigi. Tilfellið er það sama ef hitun tatwa kemur ekki inn á réttum tíma eftir kólnun.

Það er auðvelt að skilja að breytingar á lit og hita tatwic verða ekki skyndilega. Þær færast hægt og rólega inn í hver aðra og tatwic blanda sýnir marga liti – svo marga, í raun alla liti sem sólar prana hefur í sér. Hver þessara lita leitast við að viðhalda heilbrigði líkamans eins lengi og hann á til og breytir ekki um lit fyrr en sjúkdómur sýnir sig. Það eru því möguleikar á að fjölda sjúkdóma, eins og litir sólarinnar eru margir.
Ef einhver einn litur dvelur við, þá hefur einn eða fleirri verið til staðar um tíma á undan honum; á svipaðan hátt, ef einn litur dvelur minni tíma en hann ætti, verða annar eða aðrir sem koma í stað hans. Þetta gefur til kynna tvær aðferðir við að lækna sjúkdóma. En áður en við ræðum það, er nauðsynlegt að rannsaka eins vel og mögulegt er ástæðuna sem lengir að styttir eðlilegra lengd tatwas.

Snúum okkur að Prana: Lungun eru mikilvægasta lífsgildið, því virkni þeirra færir okkur gildismesta tatwic ástand líkamans. Af þeirri ástæðu er mikilvægi þess gefið nafnið prana.
Þar sem prana vinnur í lungunum, taijas stöðvunum (þ.e., stöðvum lýsandi etersins), eru lungun mótuð í þenjandi þríhyrnda lögun, andrúmsloftið rennur inn, og innöndunarferlið er klárað. Með hverju truti, veldur gagnpúls straumum prana. Lungun fara aftur í upphafstöðu við þennan gagnstæða straum og loftið fer út. Loftið sem fer þannig þrýst út ber þrýhyrningslaga form. Vatnsgufan sem þetta loft inniheldur gerir okkur kleyft með tilraun að sanna þetta. Ef við tökum spegill, setjum undir nasirnar og öndum stöðugt mun vatnsgufa úr önduninni þéttast og sjá má að hún myndar form. Í tilfelli agni, er þetta form þríhyrningslaga. Önnur persóna þarf að skoða þetta á speglinum á meðan tilrauninni stendur því gufan hverfur fljótt.
Í tilfellum annara tatwas taka lungun á sig þeirra form, og spegilinn gefur okkur sama form. Í tilfelli apas sjáum við hálfmánalögun, í vayu sporöskjulögun, og í prithivi ferhyrningslögun. Í blöndun þessara tatwas fáum við aðrar formmyndanir: ílanga, ferhyrnda, hringlaga, ofl.
Það má einnig nefna að hin lýsandi eter ber efni úr andrúmsloftinu til stöðva í eternum og þaðan til allra hluta líkamans. Aðrir eterar taka einnig til sín efni til sinna stöðva. Það er ekki nauðsynlegt að rekja vinnu annara birtinga hverja fyrir sig. Það má hins vegar segja að þó allar fimm tatwas vinni í öllum fimm birtingunum, er hver þessara birtinga heilög fyrir eina af þessum tatwas. Í prana ræður vayu tatwa, í samana ræður agni, í apana ræður prithivi, í vyana ræður apas, í udana ræður akasa. Það má minna lesandann á að almenni litur prana er hvítur, og það sýnir hvernig apas tatwa ræður í Vyana. Myrkur akasa er myrkur dauðans, o.s.f.v., sem orsakast af birtingu udana.

Í lífinu eiga þessar tíu breytingar sér ávallt stað með um 26 mínútu millibili hver. Í vöku, í svefni, eða í draumi, halda þessar breytingar áfram. Það er aðeins í tveim susumnas eða akasa að þessar breytingar verða mögulegar í augnablik, því það er fyrir þær að þessar tatwic birtingar koma fram í líkamanum. Ef það augnarblik er framlengt verður orka prana áfram möguleg, og í dauðanum er prana þannig mögulegt ástand. Þegar þær ástæður sem geta lengt tímabil sjálfsins og þær ástæður dauðans eru fjarlægðar, fer þetta einstaklings prana úr því að vera mögulegt í að vera raunverulegt, jákvætt, eða neikvætt ástand eftir atvikum. Það mun lífmagna efnið og þróa það áfram til þess sem uppsafnaðir möguleikar leiða.
Eitthvað má segja um starf skilningsvita og líffæra.
Almennt má segja að athöfn er tatwic hreyfing. Hún getur gerst í vökuástandi en ekki í svefni að draumi. Þessi tíu líffæri hafa tíu liti:
Skilningavit: (1) Auga, agni, rautt; (2) Eyra, akasa, dökkt; (3) Nef, prithivi, gult; (4) Tunga (bragð), apas, hvítt; (5) Húð, vayu, blátt;
Vinnulíffæri: (1) Hönd, vayu, blátt; (2) Fótur, prithivi, gult; (3) Tunga (tal), apas, hvítt; (4) Endaþarmsop, akasa, dökkt; (5) Kynfæri, agni, rauð.
Þó að þessi séu algengustu tatwas í þessum stöðvum, geta önnur tatwas komið í staðinn. Við höfum rauðleitan gulan í augum, rauðleitan hvítan, dökkrauðan, rauðleitan bláan, og svipað í öðrum líffærum. Þessi fimmskipting litanna er almenn; í raun er næstum ótölulegar litasamsetninga í hverjum þessara.
Með hverri virkni hvers þessara tíu líffæra, hvert þeirra og líkaminn í heild tekur á sig mismunandi liti, sem tiltekin tatwic hreyfing myndar við þá virkni.

Allar þessar breytingar á Prana standa fyrir summu okkar eigin reynslu í heiminum. Búin þessu verkfæri, byrjar prana mannlega pílagrímsgöngu í félagi við hugann, sem er þróaður að því marki sem tengjist „Ég er“ ahankara eða vijnana, fjórða grunnstiginu neðan frá, með þessari birtingu prana. Tíminn setur í það alla ótölulegu liti alheimsins. Allar upplifanir skynfæranna í öllum fjölbreytileika sínum safnast inn í prana, eins og dagleg reynsla okkar felur í sér mörg skilaboð á sama tíma. Á sama hátt safnast saman virkni líffæranna og almenn starfsemi líkamans í þetta prana til að birta sig eðlilega.

Nokkrar útskýringar skýra þetta betur:
Kynferðisleg tengsl ~
Kynfæri agni tatwa karls eru jákvæð, en kvenna neikvæð. Hin fyrrnefndu eru heitari, harðari, og ákafari en þau síðarnefndu; þau eru kaldari, mýkri og rólegri. Þessir tveir straumar hafa tilhneyingu til að renna ínn í hvorn annan, og fullnægjutilfinning verður ef þessir tveir straumar hafa sinn gang; ef ekki, verður óróartilfinning niðurstaðan. Uppruni þessara tilfinninga verður efni undir heitinu manomaya kosha (hugræn gildi). Hér ræði ég aðeins um litbrigði prana við virkni eða vanvirkni þessarar lífsorku. Jákvæður agni hefur tilhneyingi til að verða neikvæður, og öfugt. Ef því er ekki leyft að hafa sinn gang, mun endurtekinn púls þess tatwa snúast gegn sjálfu sér, stöðinni vex styrkur, og hvern dag mun allt prana litur þess verða æ djúprauðari. Stöðvar agni tatwa um allan líkamann verða öflugri í virkni sinni, meðan allar aðrar fá á sig almenna rauðleitni. Augun og maginn verða styrkari. Þetta er hinsvegar aðeins tilfellið innan ákveðinna takmarka og kringumstæðna. Ef agni öðlast of mikinn styrk, mun virkni allra annara tatwas stöðva skerðast við oflitun á agni, og sjúkdómar og vanvirkni er niðurstaðan. Ef maðurinn hinsvegar nýtur oftar en hann ætti, og á öðrum stöðum, fær karl-prana litun af kvenn-agni, og öfugt. Þetta leiðir til veikingu allra stöðva þessa tatwa, og kvennlitar allt pranað. Maginn kólnar niður augun verða veikari, og dregur úr karlmennsku. Ef hinsvegar fleirri en eitt kvenn-agni tekur sér stöðu karl-prana, og öfugt, mun almennt mótandi tatwa verða dýpra og sterkara. Allt prana skerðist enn meira, meiri vanvirkni er afleiðingin, and sæðisfrumur, getuleysi, og annað slíkt mótar litun prana. Auk þess munu karl- og kvenn- agni sem hafa tekið sér stöðu í hvers annars prana hafa tilhneyingu til að vera andstætt hvort öðru.
Ganga ~
Gefum okkur að maður sé gefinn fyrir göngu. Prithivi tatwa fótanna fá styrk, og gulur litur litar allt prana. Allar prithivi stöðvar líkamans byrja að vinna hratt; agni fær milda og heilnæma viðbót við orku sína, allt kerfið leitast til heilbrigðs jafnvægis, hvorki og heitt né of kalt og almenn vellíðan ásamt krafti, fjöri og ánægja er afleiðingin.
Tal ~
Til viðbóta set ég fram eina útskýringu af virkni Vak (máls), en læt lokið efni um virkni líffæranna. Orka (Sakti) máls (Vak, saraswati) er ein mikilvægasta gyðja í Hindúískum átrúnaði. Apas tatwa er aðalinnihald prana sem gengur fram í myndun þessa lífsfæris. Því er litur þessarar gyðju sagður hvítur. Raddböndin með barkakýlið að framan myndar vina (tónverkfærið) gyðjunnar.

Myndin hér að ofan er af hljóðverkfærinu, AB er skjaldkyrtilinn, breitt brjósk myndar vörn fyrir kokið, og er meira áberandi á körlum en konum. Neðan við það er hringlaga brjósk C, the crecoid. Innan við það, eða heldur á því, eru strengd raddböndin, a og b.
Loftið gengur yfir raddböndin við öndun og við það titra þau, og hljóð myndast. Venjulega eru raddböndin það slök að þau gefa engin hljóð frá sér. Apas tatwa, mjólkurhvíta málgyðjan, framkallar alla virkni fram til að strekkja þessi bönd. Þegar hálfmána straumur apas tatwa gengur eftir þessum böndum, þau eins og skreppa saman upp og skálar myndast á böndunum; verða strekktari.
Dýpt þessara skála fer eftir styrk apas straumsins. Því dýpri sem þær eru, því strekktari eru raddböndin. Skjaldkirtilinn þjónar því að breyta styrkleika hljóðanna sem eru mynduð. Það er gert hér og nægir að sýna að að mótandi kraftur til að framleiða hljóð er af apas tatwa eða Prana. Auðvelt er að skilja að það eru ákveðnar eterískar aðstæður í ytri heiminum sem efla apas tatwastöðvarnar; straumurinn sem streymir með raddböndunum sem verða strekkt og hljóð myndast. En efling þessara stöðva kemur einnig frá sálinni gegnum hugann. Notkun þessara hljóða sem þróast eins og hugsun er gifting Brahma (Vijana mayakosha, sálarinnar) og Saraswati, málorka í manninum.
Þó apas tatwa raddkerfisins sé aðal drifkrafturinn í að framkalla hljóð, er það aðlagað í samræmi við kringumstæður í samtengingu við önnur tatwas í mismiklu mæli. Svo langt sem mannleg geta nær, um 49 breytur hafa verið skráðar undir nafni swara. Það fyrsta þá eru sjö almennar nótur. Þær geta verið jákvæðar eða neikvæðar (tivra and komala), og hver þeirra hefur þrjár undirskiptingar. Þessum nótum er síðan skipað í átta raga, og hvert raga hefur nokkur ragini. Einfalt ragini getur þannig verið skipað í önnur, og hvert ragini getur haft margar nótnasamsetningar. Breytileiki hljóðs getur þannig orðið næsta ótölulegur. Allur þessi breytileiki fæst með breytingum á spennu raddbandanna, Vina af Saraswati, og þessar spennur breytast með mismunandi styrk apasstraumsins, sem framkallast af yfirsetningu annara tatwas.
Hver breyting hljóðs hefur eigin lit sem hefur áhrif á alla prönuna á sinn hátt; tatwic áhrif af öllum þessum hljóðum eru skráð í tónlistbækur. Suma sjúkdóma má lækna og góðar og slæmar tilhneyingar eru mótaðar í prana með krafti hljóðsins. Saraswati er öflug gyðja og stjórnar prana okkar til góðs eða ills eftir atvikum. Ef söngur eða nóta er lituð af agni tatwa, þá litar hljóðið prana rauða, og með sama hætti vayu, apas, akasa, og prithivi, bláa, hvíta, dökka, og gula. Rauðlitaður skapar hita; það kann að orsaka reiði, svefn, meltingu, eða roða. Akasa litaður söngur orsakar hræðslu, gleymsku ofl., Söngur getur getur á svipaðan hátt gefið prana litun af kærleika, fjandskap, tilbeiðslu, siðferði, eða ódauðleika, allt eftir tilfellinu.

Snúum öðrum lykli. Ef orð sem fram er borið af agni tatwa — reiði, kærleikur, losti – litast prana okkar rauðu, og sú rauðleitni snýst gegn sjálfum okkur. Það getur brennt upp efni okkar, og við munum líta illa út og hafa 10,000 aðra sjúkdóma. Skelfileg málagjöld reiðiorða! Ef orð okkar eru hlaðin háleitum kærleik og tilbeiðslu, vingjarnleika og góðu siðferði, orð sem gefa ánægju og fullnægju hverjum þeim sem á hlustar — liti prithivi og apas – verðum við elskandi og elskuð, tilbeiðandi og tilbeidd, vinsamleg og siðleg, ánægð og vingjarnleg, fullnægjandi og ávallt fullnægð. Ögun málfarsins sjálfs — satya Patanjalis – er því eitt af æðstu gildum Yoga.
Skynjunartilfinning litar prana á sama hátt. Ef við sjáum of mikið af, of mikið af þægilegum hljóðum, of mikið af þægilegum ilm, o.f.l., mun litun þessara tatwas verða yfirspennt og ráða prana okkar. Ef við erum of hugfangin af fallegum konum, eða söng orða þeirra, guð hjálpi okkur, því almenna og ekki minnstu áhrifin á pranas okkar mun verða kvennlitun. Ef það væri aðeins ást á konu, getur maður forðast þessa ofureftirlátsemi, því kvenneiginleikar í karlmönnum fá ekki náð í augum kvenna.

Þessar útskýringar eru nægilegar til að skýra hverning litun tatwic af annari náttúru safnast upp í eigin prana. Það kann að vera nauðsynlegt að segja að engir nýjir litir gangi inn í myndun prana. Allir litir alheimsins eru þegar til staðar nú þegar, alveg eins og þeir eru í sólinni, frumgerð prana. Litunin sem ég hef rætt er aðeins styrking þessa sérstaka lits að því marki að hún kastar öðrum í skuggann. Það er þessi truflun jafnvægis sem er tí fyrsta lagi orsökuð af breytileika mannlegs prana, og í öðru lagi þeim ótölulega fjölda sjúkdóma sem holdið erfir.
Héðan er ljóst að hver athöfn mannsins gefur prana hans sérstakan lit og sá litur hefur áhrif á allann efnislíka hans. Hvenær mun tiltekinn tatwic litur hafa áhrif á hann? Venjulega fer það eftir svipuðum tatwic aðstæðum af ytri heimi. Það þýðir að ef agni tatwa hefur öðlast styrk í prana á einhverri tiltekinni tímaskiptingu mun styrkurinn sýna sig þegar þegar sú tímaskipting kemur aftur. Áður en við reynum að finna lausn á þessum vanda, er nauðsynlegt að skilja efirfarandi sannindi:

Sólin er megin lífsgjöf allra lífvera í kerfinu. Á því augnabliki sem ný vera kemur í tilvist breytir sólin eiginleikum hennar, allt eftir gerð verunar. Sólin viðheldur jákvæðu lífi verunar. Ásamt sólinni byrjar tunglið að hafa áhrif á veruna með sínum hætti. Það viðheldur neikvæðum þætti hennar. Pláneturnar hafa hver fyrir sig áhrif á lífverurnar. Til að einfalda hlutina hef ég aðeins fjallað um sólina og tunglið, drottna jákvæða og neikvæða strauma í hægri og vinstri helming líkamans, heilans og hjartans, tauga og æðakerfanna. Þeir eru tveir megin uppruni lífs, en við verðum að muna að plánetur hafa áhrif til breytinga á þessa strauma. Raunverulegar tatwic aðstæður hverrar stundar er ákvörðuð af öllum sjö plánetunum, alveg eins og sólin og tunglið. Hver pláneta ákveður hina almennu tatwic aðstæður augnabliksins, og þær aðstæður innprentast í veruna sem fæðist á því augnabliki. Þessar breytingar svara til birtingu litar prana sem varð á þeirri stundu. Gerum ráð fyrir að rauður litur hefur komið inn í prana þegar tunglið var á annari gráður (2°) í Voginni (Libra). Ef truflandi áhrif annara plánetna eru ekki til staðar, mun rauður litur birta sig hvenær sem tunglið er í sömu stöðu; í öðrum tilfellum, þegar truflandi áhrif eru fjarlægð. Getur það sýnt sig í mánuði, eða það getur frestast um aldir. Það er mjög erfitt að ákvarða tíma hvenær athöfn hefur áhrif sín. Það fer að miklu leyti eftir styrk áhrifa athafnarinnar. Þeim styrk má skipta í tíu stig, þó sumir gangi lengra.
(1) Strax: Þetta styrktarstig hefur áhrif þá og þar;
(2) 30 gráðustyrkur: Í því tilfelli sýna áhrifin sig þegar hver pláneta er í sama merki og þegar athöfnin átti sér stað in the same sign as at the time of the impression;
(3) 15 gráðustyrkur: Hora; (4) 10 gráðustyrkur: Dreskana; (5) 200 gráðustyrkur: Navaansha; (6) 150 gráðustyrkur: Dwadasansa; (7) 60 or 1 gráðustyrkur: Trinsansa; (8) 1″ styrkur: Kala; (9) 1’’’ styrkur: Vipala; (10) 1’’’’ styrkur: Truti.
Í hvaða prana, í öllum athöfnum, nær agni tatwa sterkasta mögulega stöðugu algengi með varðveislu líkamans, tatwa mun byrja að hafa áhrif þá og þar, þar til það er hefur ofreynt sig að ákveðnu marki. Þá verður það í láginni og sýnir sig hvenær sem sama pláneta er í sömu sölum. Dæmi getur útskýrt þetta betur. Segjum að eftirfarandi staða plánetna á tilteknu augnabliki marki tilvistar (tatwic) aðstæður þegar einhver gefin litbrigði hafa komið í prana:
3ðji april, þriðjudagur ~
Pláneta merki Gráða Minuta Sekúnda
Sun        11       22      52        55
Moon      8       16        5          9
Mercury 10       25      42        27
Venus     11      26      35        17
Mars         5      28        1        40
Jupiter      7      15      41         53
Saturn       3       9       33         30
Gerum ráð fyrir að á þessum tíma, að athöfn hafi átt sér stað. Núverandi áhrif mun hverfa innan tveggja stunda tungls straums sem líður hjá á þessum tíma. Þá verður hann í láginni þar til þess tíma sem þessar plánetur eru aftur í sömu stöðu. Eins og þetta ber með sér í þessari stöðu sem eru níu eða fleirri að tölu.
Um leið og þessi tími líður hjá fær prana ríkjandi lit, áhrifin á efnislíkamann liggja því í láginni. Þau koma aftur í ljós á almennan hátt þegar plánéturna ná sömu stöðu á ný. Eitthvað af styrknum hefur dvínað á þessum tíma, og orkan fer í dvala þar til hún sýnir sig í smámynd í hvert sinn sem hálf-staða á sér stað, og svo áfram þegar eitthvað af þessu plánetum koma í þessa stöðu og þá er orkan aðeins tilhneying.

Þessar nauðsynlegu athuganir þó ónákvæmar séu, leitast við að sýna að áhrif sem myndast á prana, af einhverri athöfn, hversu lítilfjörleg hún er, tekur í raun aldir að fjara út þegar pláneturnar ná sömu stöðu og þegar athöfnin átti sér stað. Því er þekking á stjörnufræði í hávegum höfð í dulspeki Veda átrúnaði. Eftirfarandi athuganir geta hins vegar upplýst þetta hér á undan eitthvað betur.
Eins og áður hefur verið getið er prana mayokosha (orkulíkaminn) nákvæm mynd af Prana jarðarinnar. Reglulegir straumar fínni orku náttúrunnar á jörðunni ganga eftir sömu lögmálum og lífið; alveg eins og Stjörnudýrahringurinn (Zodiac), prana mayakosha er skipt í hús o.s.f.v. Norður og suðurhalli öxulsins samsvarar hjartanu og heilanum. Hver þeirra hefur 12 skiptingu; það eru hin 12 dýramerki stjörnuhringsins. Dagleg hringrás gefur okkur 31 chakras sem áður var getið. Það eru jákvæð og neikvæð minni hússkipting. Þá höfum við einn þriðja, einn níunda, einn tólfti og svo áfram að því marki, eða skipting og undirskipting af því. Hvert chakra, bæði daglega og árlega, er í raun 360 °, alveg eins og hinir miklu hringir himnasviðanna. Gegnum chakra eru sjö lífsstraumarnir tengdir:
(1) Sólar, (2) tungls, (3) Mars, agni, (4) Merkúr, prithivi, (5) Júpiter, vayu, (6) Venus, apas, (7) Satúrn, akasa.
Það er alveg mögulegt að í sama chakra gangi allir eða einn eða fleirri þessara strauma á sama tíma. Lesandanum er bent á nútíma rafstrauma í þessu sambandi. Það er ljóst að raunverulegt ástand prana ákvarðast af stöðu þessara staðbundnu strauma. Ef einn eða fleirri þessara tatwic strauma er efldur með athöfnum okkar, undir áhrifum þessara plánetna, þá er það aðeins þegar sama staða þeirra kemur upp að tatwic straumurinn birtir sig í fullum styrk. Hann getur birtst með minni styrk á mismunandi tímum, en fullur styrkur mun aldrei verða með fullum styrk nema að staða þeirra sé nákvæmlega eins. Það getur tekið aldir og það er alveg mögulegt að áhrifin komi ekki fram í núverandi jarðlífi. En af því leiðir að annað líf er nauðsynlegt á þessari jörð.
Uppsöfnuð tatwic áhrif lífsgöngunnar gefur hverju jarðlífi sinn eigin lit. Sá litur hverfur smásaman þegar hlutar hans hverfa eða missa styrk, einn af öðrum. Þegar einstakir hlutar þessa samsetta litar eyðast eðlilega út, dofnar hinn almenni litur lífsins. Efnislíkaminn sem við fengum við fæðingu með þessum sérstaka lit hættir að bregðast nú við almennt ólíkum pranalit. Prana gengur ekki út úr susumna. Dauði er niðurstaðan.

Dauði ~
Eins og fyrr var sagt er venjulegur dauði tvennskonar, jákvæður gegnum heilann, og neikvæður gegnum hjartað. Þetta er dauði gegnum susumna. Í þessu öllu er tatwas mögulegt. Dauði getur einnig átt sér stað gegnum önnur nadis. Í þeim tilfellum er það ávallt fyrir eitt eða fleirri tatwas.
Prana gengur inn í mismunandi svið eftir dauðann, allt eftir hvaða leið það fór úr líkamanum:
(1) Neikvæða susumna færir það til tunglsins; (2) jákvætt susumna færir það til sólarinnar; (3) agni annara nadi færir það til hæðanna sem eru þekktar sem Raurava (eldur); (4) apas annara nadi færir það til hæðanna sem þekktar eru sem Ambarisha, og svo áfram, akasa, vayu, og prithivi færa það til Andhatanusra, Kalasutra, og Maha kala (Sjá Yoga Sutra, pada 111, Staðhæfing 26, athugasemd).
Neikvæða leiðin er algengasti vegurinn sem prana tekur. Hann leiðir til tunglsins (chandraloka) því það er drottinn neikvæða kerfisins, neikvæðra strauma, neikvæða susumna hjartans, sem er því áframhald tungls prana. Prana sem hefur almennt neikvæðan lit getur ekki annað en farið eftir þessari leið, og færist til síns eðlilega uppruna, meginstöðvar hins neikvæða prana. Þeir sem hafa tveggja stunda tunglstraum fara reglulega þennan veg.

Prana sem hefur misst styrk síns jarðneska litar, eflir tunglefnið í samræmi við eigin styrk, og myndar þannig fyrir sig einskonar aðgerðarlaust líf. Í þessu tilfelli er hugurinn í draumaástandi. Tatwic orkuáhrif líða hjá á sama hátt og í dagdraumum. Eini munurinn er að í þessu ástandi er ekki til staðar sterkur yfirborðskraftur tatwic áhrifa. Þetta draumaástand einkennist af mjög mikilli ró. Hvað sem hugur okkar hefur af áhugaverðri reynslu þessa heims, hvað sem við höfum hugsað, heyrt, séð eða notið, skynjun ánægju, gleði apas og prithivi tatwa, veik kærleikslöngun agni, gleymska akasa, allt birtist eitt af öðru í fullkominni ró. Sársaukafullar tilfinningar birtast ekki, því sársauki birtist þegar einhver áhrif þvinga sig upp í hugann þegar hann er úr jafnvægi við umhverfi sitt. Í þessu ástandi lifir hugurinn í Chandraloka, sem skilst betur þegar ég ræði um tatwic ástæður fyrir draumum.

Aldir líða í þessu ástandi, þegar hugurinn hefur, í samræmi við sama lögmál og myndar prana, eytt út áhrifum fyrra lífs. Sterkir tatwic litirnir sem endalausar athafnir prana höfðu kallað í birtingu dofna, þar til að hugurinn nær langtímastöðu með prana. Bæði hafa misst áhuga á fyrra lífi. Það má orða það svo að prana hafi nýja ásjónu og hugurinn hafi nýja vitund. Þegar bæði eru í þessu ástandi, eru þau mjög máttvana, uppsöfnuð tatwic áhrif prana byrja að sýna sig með endurkomu plánetana til sömu stöðu. Það dregur okkur til baka frá tungl til jarðneska prana. Á þessu stigi hefur hugurinn enga einstaklingsvitund til að taka afstöðu til, svo hann hann fylgir prana hvert sem tilhneying þess dregur hann. Það dregst að og mætir þeim sólar geislum sem hafa líka liti, með öllum þeim miklu möguleikum sem liggja fyrir manninn í framtíðinni. Það berst með geislum sólarinnar í samræmi við eðlileg lögmál vaxtarinn í fræ sem ber líka liti. Hvert fræ hefur sérstakan einstakling sem er ólíkur öðrum bræðrum sínum, og mannlegir möguleikar gefa því sérstaka einstaklingsvitund. Fræið ber virkt sæði, sem tekur á sig mannlega mynd í kviði konunar. Það er endurfæðing.
Á sama hátt koma mannlegir einstaklingar aftur frá þessum fimm sviðum sem þekkt eru sem Hel. Þetta eru þau svið fyrrum mannatilvistir sem búin eru þeim mönnum sem ánægju hafa af áköfum og ofsafengnum áhrifum hvers tatwas. Þar sem styrkur tatwic, sem truflar jafnvægið og orsakar þannig sársauka, dofnar með tímanum, hverfur einstaklingsprana yfir á tunglsviðið, og ferlið verður eins og líst var hér á undan.

Á jákvæða veginum gegnum brahmarandhra gengur það prana sem hefur gengið fram yfir venjuleg áhrif tímans, og gengur því ekki aftur til jarðarinnar undir venjulegum lögmálum. Það er tíminn sem kallar prana aftur frá tunglinu, þegar hann er sem venjulegastur, og engin sterkar tatwic aðstæður kalla fram endurkomu líkrar astralstöðu; en sólin sem er varðmaður tímans sjálfs og öflugasti þátturinn í ákvörðun tatwic aðstæðna hans, það er ógerlegt fyrir sólartímann að hafa áhrif á sólar prana. Aðeins það prana ferðast til sólarinnar sem hefur enga ofgnótt neins tatwic litar. Þetta er einungis prana sjálfs Yogin. Með stöðugri iðkun hinna átta greina Yoga, er prana hreinsað af öllum miklum persónulegum litum, og af því að það er ljóst að tíminn hefur enginn áhrif á slíkt prana, undir venjulegum kringumstæðum, halda þau áfram til sólarinnar. Þessi prana hafa enga sérstaka persónulega liti; allir sem ganga til sólarinnar hafa næstum sömu tilhneyingu. En hugar þeirra eru ólíkir. Þá er hægt að greina frá hverjum öðrum eftir tilteknum greinum þekkingar sem þeir hafa aflað sér, eða eftir þeim sérstöku og mismunandi aðferðum huglægs þroska sem þeir hafa fylgt á jörðunni. Í þessu ástandi er hugurinn ekki ráðandi, eins og í tunglinu, heldur af áhrifum prana. Stöðug iðkun Yoga hefur gert hann að sjálfstæðum verkmanni, sem aðeins er háður sálinni, og hefur mótað prana í sitt form og gefið því sína eigin liti. Þetta er einskonar Moksha.

Þó sólin sé áhrifamesti drottinn lífsins, og að tatwic aðstæður prana hafi nú engin áhrif á prana sem hefur snúið til sólarinnar, hafa plánetustraumarnir enn einhver áhrif á það og það koma tímar þegar áhrif þeirra eru mjög sterk, svo að fyrri jarðneskar aðstæður koma aftur í huga þeirra. Löngun til til þess sama og þeir gerðu í fyrra lífi tekur hug þeirra, og undir áhrifum þessara langanna koma þeir stundum til baka til jarðarinnar. Snakaracharya hefur getið þess í athugasemdum sínum við Brahmasutra að Apantaramah, meistari, hafi birtst á jörðinni sem Krishna-dwaipayana, í lok Dwapara og byrjun Kaliyuga.