II. Þróun

II. Þróun ~
Það er mjög áhugavert að rekja þróun mannsins og þróun heimsins samkvæmt kenningunni um tilveruna, tatwas.
Tilveran, tatwas, eins og við höfum þegar séð, er endurbirting af Swara. Um Swara, finnum við í bókinni okkar:
„Í Swara eru Vedas og shastras, og í Swara er hljómlist. Allur heimurinn er í Swara; Swara er sjálfur Andinn.“
Viðeigandi þýðing á orðinu Swara er „straumur lífsbylgjunnar“. Það er sú bylgjuhreyfing sem er ástæða þróunar óskipulags kosmísks efnis í skipulagða heima, og aftur þá í upprunalegt ástand óskipulegs efnis, inn og út, aftur og aftur. Hvaðan kemur þessi hreyfing? Þessi hreyfing er andinn sjálfur. Orðið atma sem notað er í bókinni, ber í sjálfu sér hugmyndina um eilífa hreyfingu, og komin af rótinni at, eilífri hreyfingu; það skal bent á, að rótin at, tengist (og er einfaldlega annað form á) rótinni ah, andardráttur, og as, að vera. Allar þessar rætur hafa uppruna sinn í hljóði þegar dýr andar. Í Vísindi andardráttar er sa, tákn fyrir innöndun ha, fyrir útöndun. Það er auðséð hvernig þessi tákn eru tengd rótunum as og ah. Straumar lífsbylgjunnar sem nefnd var hér að framan má kalla Hansachasa, þ.e., hreyfing ha og sa. Orðið Hansa, sem merkir guð, og kemur oft fyrir Sanskrit verkum, er aðeins táknræn framsetning á eilífum framgangi lífsins — ha og sa.
Meginstraumur lífsbylgjunnar er hin sami og í manninum í hreyfingu inn-og útöndunar lungnanna, og einnig uppruni inn- og útþróunar í sólkerfinu.

Bókin heldur áfram:
„Það er Swara sem gaf formið á fyrstu samsöfnun og skiptingu sólkerfisins; Swara ræður inn og útþróun; Swara er Guð sjálfur, eða öllu heldur. Hið mikla Afl (Mahashwara).“
Swara er tjáningarbirting efnisins í manninum, það afl, sem við þekkjum, sem þekkir sjálft sig. Við eigum að skilja að þetta afl þverr aldrei. Það er ávallt að verki og hringferill þróunar er forsenda óbreytanlegri tilvistar þess.
Swara hefur tvö birtingarstig. Annað er þekkt á efnissviðinu sem sólar-andardráttur, og hinn sem tungl-andardráttur. Ég mun hinsvegar, á þessu stigi þróunarinnar, merkja þau sem jákvæð og neikvæð. Tímabilið þegar þessi straumur gengur til baka frá upphafi hans er þekkt sem nótt parabrahma. Jákvæði fasinn, eða tímabil útþróunar er þekkt sem dagur parabrahma; neikvæði fasinn, eða innþróunarhlutinn er þekktur sem nótt parabrahma. Þessir dagar og nætur halda óslitið áfram. Sundurgreining þessara tímabila tekur til allra fasa tilverunnar, og því er nauðsynlegt að sýna þau tímaskeið samkvæmt Hindu Shastras.

Tímaskipting ~
Ég byrja á Truti sem er minnsta tímamælingin.
26-2/3 truti = 1 nimesha = 8/45 sekúnda.
18 nimesha = 1 kashtha = 3-1/5 sekúnda = 8 vipala.
30 kashtha = 1 kala = 1-3/5 mínúta = 4 pala.
30 kala = 1 mahurta = 48 mínútur = 2 ghari.
30 mahurta = 1 dagur og nótt = 24 stundir = 60 ghari.
30 dagar og nætur og viðbótar stundir = 1 Pitruja dagur og nótt = 1 mánuður og viðbótar stundir.
12 mánuðir = 1 Daiva dagur og nótt = 1 ár = 365 days, 15″, 30′, 31”.
365 Daiva dagar og nætur = 1 Daiva ár.
4,800 Daiva ár = 1 Satya yuga.
3,600 Daiva ár = 1 Treta yuga.
2,400 Daiva ár = 1 Dwapara yuga.
1,200 Daiva ár = 1 Kali yuga.
12,000 Daiva ár = 1 Chaturyugi (fjögur yuga).
12,000 Chaturyugi = 1 Daiva yuga.
2,000 Daiva yuga = 1 dagur og nótt Brahma.
365 Brahmic dagar og nætur = 1 ár Brahma.
71 Daiva yuga = 1 Manwantara.
12,000 Brahmic ár = 1 Chaturyuga Brahma, og áfram.
200 yuga of Brahma = 1 dagur og nótt parabrahma.

Þessir dagar og nætur halda áfram sleitilaust í eilífri hringrás, og þar afleiðandi út-og innþróun.
Við höfum því fimm pör daga og nætur:
(1) Parabrahma,
(2) Brahma,
(3) Daiva,
(4) Pitrya,
(5) Manusha.
Það sjötta er Manwantara dagur, og Manwantara nótt (pralaya).

Dagar og nætur parabrahma fylgja hver öðrum óslitið, án upphaf og endi. Nóttin (neikvæða skeiðið) og dagurinn (jákvæða skeiðið) renna saman inní susumna (tengiskeið) og tengjast hvert öðru. Þannig er einnig með aðra daga og nætur. Allir daga í þessari keðju eru taldir jákvæðir, heitari straumur, og nætur neikvæðar, kaldari straumur. Tjáning á nöfnum og formum og tjáningaafl, liggur í jákvæðum fasa tilverunnar. Móttakan er gefin af neikvæða strauminum.
Eftir að Prakriti, hefur verið undir neikvæðum fasa parabrahma, fylgir það parabrahma eins og skuggi með móttækileika útþróunarinnar; þegar heitur straumur byrjar eru breytingar innbyggðar í því og það birtist í breyttu formi. Það fyrsta sem jákvæð útþróunin setur á Prakriti er þekkt sem akasa. Þá koma eterarnir einn af öðrum inn í tilveruna. Breytingarnar á Prakriti eru eterarnir á fyrsta stigi.
Þessir fimm eterar sem nú ráða birtingarfasanum, vinna í straumi hins mikla andardráttar. Frekari breytingar eiga sér stað. Nokkrar miðjur koma í birtingu. Akasa steypir þau í form sem gefa rými fyrir flutninga. Með hreyfingu, vayu tatwa eru þessum frumöflum steypt í sviðsformin. Þetta er upphaf formmyndunar, eða það sem er kallað þétting.
Þessi svið eru okkar kosmíska egg, Brahmandas. Þar ná þessi frumöfl sínu öðru þroskastigi. Hin svokallaða fimmskipting á sér stað. Á þessu Brahmic sviði hafa nýju eterarnir rými fyrir flutninga, fínni eldurinn, taijas tatwa verður virkur, og næst vökva-eterinn apas tatwa. Hver tilvistareiginleiki er myndaður og varðveittur á þessum sviðum af straumunum. Í framgangi tímans verður til miðja og andrúmssvið. Þetta svið er meðvitaður heimur.

Á þessu sviði, og með sama framgangi, verður til þriðja etertilvistin. Kalda andrúmssviðið hverfur og annarsskonar miðjur koma í birtingu. Þær skipta Brahmic efnissviðinu í tvö ólík stig. Eftir það koma í birtingu annarskonar efni og þær miðjur kallast devas eða sólir. Við höfum því fjögur stig fínna efnis í alheiminum:
(1) Prana, lífsefni, með sól sem miðju;
(2) Manas, hugarsvið, með manu sem miðju;
(3) Vijnana, sálarefni, með Brahma sem miðju;
(4) Ananda, andansefni, með parabrahma sem óendanlegan brunn.Hvert hærra svið er jákvætt gagnvart því sem lægra er, og hvert þess lægra verður til af jákvæðum og neikvæðum fasa þess hærra.
(1) Prana tengist þremur pörum dags og nætur skiptingu sem fyrr var nefnd:
(a) Okkar venjulegu dags og nóttu;
(b) Hinum bjarta og dökka helmingi mánaðar, sem er kallaður pitrya dagur og nótt;
(c) Norður og suður helming áranna, dagur og nótt devas.
Þessar þrjár nætur hafa áhrif á jarðarefnið, gera það móttækilegra fyrir hinu kalda, neikvæða hularfasa lífefnisins. Þessar nætur hafa í sér að dagur fylgir á eftir þeim. Jörðin sjálf verður þannig lifandi vera, með norðurpól sem er miðjuafl og dregur að sér nálar, og suðurpól sem er, ef svo mætti segja, að sé skuggi norðurmiðjunar. Hún hefur sólarorkuna sem miðju á austurhelmingi, og tunglið- skuggi sólarinnar – er miðja vesturhelmingsins.
Þessar miðjur koma í tilvist í raun áður en jörðin birtist á grófa efnissviðinu. Þannig verða einnig miðjur annara plánetna til. Eins og sólin kynnir sig fyrir manu, lifir hún í tveim tilvistum, — jákvæðu og neikvæðu efni. Eftir að hafa verið um tíma í neikvæðu skuggastigi sem prana, tekur hún andstæðan ferill til jákvæðs fasa, manu, mynd manu er innbyggð í hana. Þessi manu er, í raun, hugur sólkerfisins, og allar pláneturnar og byggjendur þeirra eru fasar í tilveru hans. Um þetta verður fjallað síðar. Á þessu stigi sjáum við að jarðarlífið eða Jarðar Prana hefur fjórar orkumiðjur.
Þegar hún hefur verið kæld með neikvæðum straumi, mun innbyggði jákvæði fasinn taka við, og jarðarlífið í sinni breytilegu birtingu fæðist. Kaflinn um prana mun útskýra þetta betur.

(2) Manas: það tengist manu. Sólirnar snúast umhverfis þessar miðjur með öllum sínum andrúmum af prana. Þessi kerfi fæða af sér, lokas, eða lífssviðin og pláneturnar.
Hvert lokas hefur verið númerað af Vyasa í athugasemdum sínum um Yogasutra (III. Pada, 26th Sutra). Sútran er þannig:
„Með íhugun á sólina fæst þekking á efnislegri sköpun.“
Um þetta segir hinn virðulegi höfundur: „Það eru sjö lokas (tilvistarsvið).“
(1) Bhurloka: það nær til Meru;
(2) Antareikshaloka: það nær frá yfirborði Meru til Dhru, pólstjörnunar, og inniheldur pláneturnar, nakstatras, og stjörnunar;
(3) Handan þess er swarloka: sem er fimmfalt og heilagt fyrir Mahendra;
(4) Maharloka: Það er heilagt fyrir Prajapati;
(5) Janaloka;
(6) Tapas loka, og; (7) Satya loka.
Þessi tré (5, 6, and 7) eru heilög fyrir Brahma.

Það er ekki ætlun mín hér að útskýra merkingu þessara lokas. Það er nóg hér að segja að plánetur, stjörnunar, og tunglheimar séu öll tjáning manu, á sama hátt og lífverur jarðarinnar eru tjáning sólarinnar. Sólar prana er undirbúið fyrir þessa tjáningu, meðan á nóttu manwantara stendur.
Á sama hátt vinnur, Vijnana á nóttum og dögum Brahma, og Ananda með Parabrahma.
Þannig er hægt að sjá allan sköpunarferilinn, á hvaða sviði lífsins sem er, og hvernig það er sett eðlilega fram af hinum fimm tilvistum, tatwas, í tvöfaldri samsetningu þeirra neikvæðum og jákvæðum fösum. Það er ekkert í alheiminum sem lögmál andardráttarins nær ekki yfir.

Eftir þessar stuttu útskýringar á kenningunni um tilvistarþróunina koma nokkrir kaflar, fjallað verður um öll fínni svið efnis, hvert fyrir sig, og lýst í smáatriðum hvernig tilvistarlögmálin vinna á þessum sviðum, einnig birtingu þessara lífssviða í mannkyninu.

III. Gagnkvæm tengsl tilvistar og lögmála

III. Gagnkvæm tengsl tilvistar og grundvallarlögmála ~

Akasa er mikilvægast af öllum tatwas. Það er undanfari og fylgir breytingum á öllum sviðum lífsins. Án þess er engin birting eða upplausn forma. Það er af akasa sem öll form verða, og það er í akasa sem öll form lifa. Í akasa eru öll form í upprunalegu ástandi. Það er ávallt með í milli hverra tveggja hinna fimm tatwas, og milli hverra tveggja af hinum fimm grundvallarlögmálum.
Þróun tatwas er ávallt hluti af þróun tiltekinna forma. Þannig er birting fyrstu tatwas með ákveðin markmið að því sem við getum kallað líkama, fast form, Prakritic fyrir Iswara. Í faðmi hins eilífa Parabrahma, eru falin óendanlegur fjöldi slíkra stöðva. Ein stöð tekur undir áhrifasvið sitt tiltekin hluta eilífðarinnar, og þar finnum við það sem kemur fyrst í birtingu, akasa tatwa. Umfang þessa akasa takmarkar umfang Alheimsins, og frá því sprettur Iswara. Þar kemur af þessu akasa, snerti eterinn, Vayu tatwa. Þetta á við allan Alheiminn sem hefur ákveðna miðju sem þjónar því að halda allri útþenslu saman, og aðgreina heildina frá öðrum heimum, (Brahmandas).

Við höfum nefnt og verður útskýrt betur, að hver tilvist, tatwa, hefur jákvæðan og neikvæðan fasa. Það er líka ljóst af samanburði við sólina að staðir fjarlægari miðjunni eru neikvæðari en þeir sem eru nærri. Við getum sagt að þeir séu kaldari en en aðrir nærri. Síðar sjáum við að hiti er ekki einungis tengdur sólum, heldur að allar hærri miðjur hafa meiri hita en jafnvel sólin sjálf.
En í þessu Brahma*, og á hreyfisviði Vayu, utan nokkura sviða nærri parabrahmic akasa, rekst hvert vayu atóm á andstæð öfl. Því fjarlægari og kaldari, því meiri verða viðbrögðin við þau nærri og heitari. Jöfn og andstæð tíðni sömu afla upphefst hvert við annað, og bæði fara í akasíst ástand. Þannig að þó hluti geimsins sé enn mettaður af Brahmíska hreyfiaflinu, Vayu, vegna stöðugs útstreymis af þessari tilvist, tatwa, frá parabrahmísku akasa, þá streymir hluti þess einnig stöðugt til baka inn í akasa. Þetta akasa er fæðir af sér Brahmíska agni tatwa. Agni tatwa fæðir á sama hátt af sér apas, gegnum annað akasa, og það áfram til prithivi. Það Brahmíska prithivi hefur þannig í sér eiginleika allra fyrri tilvista, tatwas, utan þess fimmta sjálfs.
Fyrsta stig Alheims, haf sálarefnisins, hefur nú komið í tilvist að fullu. Þetta efni er að sjálfsögðu mjög, mjög fíngert og alls engin grófleiki í því samanborið við efnið á fimmta sviði. Í þessu hafi skína vitsmunir Iswara, og þetta haf, með öllu því sem birtir sig í því, er meðvitaður heimur.

Í þessu sálarhafi, er eins og nefnt var, eru fjærlægu atómin neikvæð gagnvart sem sem nærri eru miðju. Fyrir utan ákveðinn svæði sem eru mettuð sálar prithivi, vegna stöðugs framboðs af þessu frumefni að ofan, er hinn hlutin að byrja að breytast í akasa. Þetta annað akasa er fullt af því sem kallað er Manus í upprunalegu ástandi. Manus eru fjölmargir hópar af ákveðnum hugformum, hugmyndir af mismunandi ættkvíslum og tegundum lífs sem munu birtast síðar. Við erum eitt þeirra.
Úr útþróunarstraumi hins mikla andardráttar, kemur manu úr þessu akasa, á sama hátt og Brahma kom út af parabrahmic akasa. Fyrst og efst á hugarsviðinu er hreyfiaflið Vayu, og svo í réttri röð, taijas, apas, og prithivi. Þetta hugarefni fylgir sömu lögmálum, og á sama hátt byrjar að fara inn í þriðja akasa ástand, sem er fullt af óendanlega mörgum sólum. Þær komu sömu leið og og byrjuðu á svipuðu sviði, sem mun verða betur skilið hérna, en hærra uppi.
Hver og einn getur reynt það hér á sjálfum sér að fjarlægari hlutar sólkerfisins er kaldari en þeir sem eru nærri sólinni. Sérhvert lítið atóm Prana er kaldara en það sem er nær sólinni. Þau hafa andstæða tíðni (-,+) gegn hvort öðru og orka þeirra upphefst og verður jöfn. Því er það svo að ákveðið svæði nærri sólu er ávallt fyllt upp af Prana, sem stöðugt kemur frá sólunni, en afgangurinn af Prana færist í akasa ástand.

Það má geta þess hér að allt þetta Prana byggist upp af ótölulegum fjölda lítilla púnkta. Síðar mun ég ræða um þessa depla sem trutis, og má segja það hér að það eru þessir trutis sem birtast á jarðneska efnissviðinu sem atóm (anu eða paramanu). Það má kalla þau sólaratóm. Þessi sólaratóm eru á ýmsum gerðum, allt eftir því hvort þau hafa í sér eitt eða fleirri tatwas.
Hver púnktur Prana hefur í sér fullkomna eftirmynd af öllu hafinu. Hver púnktur er til staðar í öllum öðrum púntum. Hvert atóm hefur í sér, alla fjóra tilvistar-eterana, tatwas, í mismunandi hlutföllum eftir því stöðu þess gagnvart öðrum. Þessir mismunandi hópar sólaratóma birtast á jarðneska efnissviðinu sem mismunandi frumefni.
Litróf hvers jarðfrumefnis birtir lit eða liti af ríkjandi tilvist, eða tilvistum sólaratóma þess efnis. Því meiri hiti sem efnið nær er það nærri sólstöðu sinni. Hiti eyðileggur tímabundið efnishjúpi sólaratóma.
Litróf sodium sýnir þannig gulan prithivi. Litróf lithium, sýnir rauðan agni og gulan prithivi. Litróf cesium, sýnir rauðan agni, grænda blöndu af gulum prithivi og bláum vayu. Litróf rubidium sýnir rauðan og appelsinulitan, sem er gulur, grænn og blár, þ.e., agni, prithivi og agni, prithivi, vayu og prithivi, og vayu. Þessir hópar sólaratóma sem mynda allt, allt svið sólar prana, fara síðan í akasic ástand. Meðan sólin gefur nægt framboð af þessum atómum, þeirra sem eru að fara inn í akasa ástand færast til inn í plánetu vayu. Tiltekið hlutfall af sólar akasa skilja sig eðlilega frá öðrum, í samræmi við mismunandi sköpun sem birtist í þessum hlutföllum. Þessir hlutar akasa eru kallaðir lokas. Jörðin sjálf er loka og kölluð Bhurloka. Ég mun fjalla um jörðina er ég fjalla frekar um það lögmál.

Sá hluti sólar akasa sem er raun móðir jarðar, fæddi fyrst jarðarefnis Vayu. Sérhver frumöfl eru nú í Vayu tilvist, sem má kalla gaskennda. Vayu tilvist er hnattlaga, og því hefur hin gaskennda pláneta svipaða lögun. Miðja þessa gaskennda sviðs heldur umhverfis sig þessu umfangi gass. Um leið og það kemur í tilvist, er það háð eftirfarandi áhrifum meðals annars:
(1) Áhrif sólarhitans;
(2) Innri áhrifum af fjarlægari atómum á þau nærri og öfugt.

Fyrra atriðið hefur tvöföld áhrif á gaskennda hnöttinn. Það færir meiri hita til hnatthvelana sem nær eru. Yfirborðsloftið í hvelinu sem nær er sólu hefur fengið ákveðið magn af sólarorku, rís upp í átt til sólarinnar. Kaldara loft heldur sig neðar. En hvert fer heita yfirborðsloftið? Það getur ekki farið yfir takmörk jarðefnissviðið, sem er umlukið sólar akasa, sem kemur frá sólar Prana. Það byrjar því að hringrása, og sú hringrás helst á sviðinu. Þetta er upphaf snúnings jarðar um öxul sinn.
Það magn sólarorku sem kom inní gaskennda jarðsviðið, og og sem skapaði hreyfinguna upp á við, nær til miðjunnar sjálfrar. Þessvegna færist allt hvelið nær sólu. En það getur hinsvegar ekki haldið áfram í þá átt, því meiri nálgun myndi eyða jafnvægi kraftanna sem gefur jörðinni sérstöðu sína. Loka sem er nærri sólinni en pláneta okkar getur ekki haft sömu lífsaðstæður. En þegar sólin dregur jörðina nær sér, héldu lögmál lífsins sem höfðu verið fengið þetta svið og ætlað var að þróa þar, jörðinni á sínum stað. Tvö öfl koma fram. Annað sem dregur jörðina að sólinni, en haldið aftur af hinu á sama stað. Þetta eru miðflóttaaflið og og aðdráttaraflið, og verkun þeirra gefur jörðinni sinn snúning.

Seinna atriðið, innri verkun gasatómanna á hvert annað verður til þess að breyta öllu gashvelinu, nema efri lögum þess, inn í akasa ástand. Það fæðir af sér glóðástand (með tilstilli agni tatwa) jarðneska efnisins. Það breytist svo í glóandi málm, apas, og það aftur í fast efni, prithivi.
Sami gangur er náð í breytingu á efni sem við þekkjum í dag. Dæmi getur betur lýst þessu lögmáli.
Tökum ís sem dæmi, hann er fast efni, eða hvað Vísindin um andardráttinn myndi kalla að vera í prithivi ástandi. Einn eiginleiki prithivi tatwa, sem lesandinn man kannski frá því hér á undan, er viðnám samloðnunar. Við skulum segja að ísinn byrji að hitna. Eftir því sem hitinn stígur uppí 25 gráður, fer ísinn að breyta um ástand. En hitamælirinn sýnir ekki lengur sama hitastig. 25 gráður, því hitinn er orðin dulinn.

Ef við setjum 280 hita á hálfan líter sjóðandi vatns. Það er almennt vitað að slíkur hiti er dulinn meðan vatnið er að breytast í gufu.
Við skulum nú fylgja öfugu ferli. Við skulum kæla gufuna. Þegar kælingin er orðin nógu mikill til að lækka hitann sem heldur því í gufuástand, fer gufan í akasa ástand og þaðan taijas ástand. Það er ekki nauðsynlegt að öll gufan fari öll strax í næsta ástand. Breytingin gerist smásaman. Þegar kælingin gengur smásaman inn í gufuna, breytist hitinn, taijas hverfur inn í akasa, á meðan hitinn var dulinn. Þetta er hægt að staðfesta á hitamælinum. Þegar allt ferlið var gengið til baka í upprunalegt form og hitamælirinn sýnir 280 gráður, kemur annað akasa í tilvist. Frá því akasa kemur vökvaástand við sama hitastig, hefur allur hitinn gengið aftur inn í akasa ástand, sem er ekki hægt að sýna á hitamæli.
Þegar kælingu er beitt á þennan vökva, fer hitinn úr og nær aftur 25 gráðum, þessi hiti kom aftur í gegnum akasa, allur vökvinn hafði farið í bráðið ástand, og byrjar hann að fara í akasa. Hitinn fellur og úr þessu akasa byrjar að koma fasta ástandið, prithivi vatns — ís.

Af þessu sjáum við að hitinn sem hverfur vegna kælingar fer í akasa ástand, sem verður undirsvið hærri fasa, og hitinn sem notaður var fer inn í annað akasa ástand, sem verður undirsvið lægri fasa.
Það var á þennan hátt sem jarðneska gashvelið breytist í núverandi ástand. Dæmið hér á undan upplýsir mikilvægar staðreyndir í tengslum tatwas við hvert annað.
Í fyrsta lagi útskýrir það mikilvægan þátt í Vísindi um Andardráttinn sem segir að hvert síðara tatwic ástand hefur eiginleika allra undangengina tatwic. Þannig sjáum við að þegar vatn er í gufuástandi er kælt fer dulinn hiti gufunar í akasa ástand. Það getur ekki verið öðruvísi, þar sem jöfn og andstæð tíðni sömu orku er ávallt upphafin af hver annari, og niðurstaðan er akasa. Úr þessu kemur taijas efnisástand. Það er það ástand sem hin duldi hiti gufunar verður augljós. Við getum séð að þetta ástand er ekki varanlegt . Þetta ástand vatnsins, taijas, eins og hvert annað efni, getur ekki enst í langan tíma, því megnið af jarðneska efninu er í neðra og neikvæðu ástandi apas og prithivi, og ef af einhverjum ástæðum einhvert efni fer í taijas ástand, byrja hlutir umhverfis strax að verka á það með slíku afli til að neyða það í næsta akasa ástand. Það sem eru í apas eða prithivi ástandi geta ekki varað þar, því það er gegn lögmálum, nema undir ytri áhrifum, þ.e. í taijas ástandi. Þannig hefur atóm í gufuástandi, áður en það gengur aftur í vökvaástand, þegar gengið í gegnum þrjú stig, akasa, gufuna, og hitann, taijas. Það hefur því alla eiginleika hina þriggja tatwas. Það vantar aðeins samloðunarmótstöðu, sem er eiginleiki prithivi tatwa.

Hvað sjáum við þegar þetta atóm vatns gengur í fast ástand, þ.e. ís? Allt fyrra ástand sýnir sig. Kæling stoppar dulda hitann í vökvaástandinu, og akasa ástand kemur út. Það akasa ástand er gufuástand, það ástand (Vayava) er hægt að þekkja af hringsnúningi og öðrum hreyfingum sem komu í vökvaástandið við kælinguna. Hreyfingin stendur ekki lengi, og þegar hún hættir (gengur inn í akasa ástand) byrjar taijas ástandað verða til. Það stendur heldur ekki lengi yfir, og þegar það gengir inn í akasa ástand, verður fasta efnið, ísinn til.
Það er því auðvelt að sjá að allar þessar fjórar efnistilvistir eru til staðar á okkar sviði. Loft ástandið (Vayava) er það sem við köllum andrúmsloft; glóðástandið (taijas) er hinn eðlilegi hita lífsins á jörðunni; vökvaástandið (apas) er höfin; fasta ástandið (prithivi) er terra firma, jörðin sjálf. Ekkert þessara efnistilvista stendur eitt og sér án hinna. Hvert þeirra ryðst inn á svið hinna, því er erfitt að finna einhvern hluta tilverunnar þar sem aðeins eitt ástandið ræður. Tvö samhliða tatwas finnast oftar blönduð í meira mæli en en hvert þeirra í sínu hreina ástandi. Þannig er fasta efnið, prithivi oftar blandað vökva í meira mæli en við agni eða vayu, apas með agni en með vayu, og vayu með agni meira en hverju öðru þeirra. Það er því ljóst af þessu sögðu, samkvæmt kenningum um tatwas, að logi og aðrir varmahlutir á jörðunni tilheyra ekki jarðar taijas (glóðar) ástandi. Þau eru í eða nærri sólarástandi efnis.

*Tilveru skapara (Brahma)þessa heims

IV. Prana (I)

IV. Prana (I) ~
Stöðvar Prana; Nadis; Tatwic lífsmiðjur; Eðlilegar breytingar öndunar.
Prana, eins og áður hefur verið nefnt, er efnisástand Tatwic umhverfis sólina, og sem hreyfir jörðina og aðrar plánetur. Það er stigi hærra en ástand jarðefna. Svið jarðefna er aðskilið frá sólarprana með akasa. Það akasa er móðir jarðneska vayu, hvers eðlilegur litur er blár. Það er þess vegna sem litur himins sýnist blár.

Á þessu stigi himinsins, breytist Prana í akasa, sem fæðir af sér jarðneska Vayu, sólargeislarnir sem falla á plánetuhvelið ná í gegnum það. Þeir brotna upp, en ganga engu að síður niður í jarðneska sviðið. Þessir geisla bera með sér haf Prana, sem umkringir okkar svið, og og kemur inn skipulögðum áhrifum.
Jarðneska Pranað – jarðarlífið sem sem birtist í öllum sínum myndum í lífverum jarðarinnar – er í heild sinni, ekkert annað en eftirmynd Prana sólarinnar

Sem jörðin snýst um öxul sinn og um sólina, þróast tvær miðjur í jarðneska Prana. Á daglegum snúningi sínum ná áhrif sólarinnar allstaðar og sendir jákvæða lífsstrauma frá austri til vesturs. Á næturnar sendir jörðin frá sér neikvæða strauma.
Á árlegri ferð sinni um sóluna fara jákvæðir straumar frá norðri til suðurs á sumrin – degi devana – og neikvæðir straumar á vetrum – nóttu devana.
Norður og austur er tengd jákvæðum straumum; andstæðir helmingar tengdir neikvæðum straumum. Sólin er drottinn jákvæðra strauma, en máninn þeim neikvæðu, því að neikvæða sólar prana kemur til jarðar á nóttunni frá mánanum.

Jarðneska prana er þannig eterísk tilvera með tvær miðjustöðvar að verki. Sú fyrri eru sú norðlæga, sú seinni sú suðlæga. Tveir helmingar þessara miðja eru aust-og vestlægu miðjurnar. Sex mánuðir sumars rennur lífsstraumurinn frá norðri til suðurs, hina sex mánuði veturs rennur straumurinn í gagnstæða átt.
Hvern mánuð, alla daga, með hverju sekúndi, nimesha, heldur þessi straumur stefnu sinni, og og meðan á honum stendur heldur dagleg öxulhringrás í austur-vestur stefnu. Norðurstraumurinn rennur dagalega frá austri til vesturs, en á nóttu frá vestri til austurs. Stefna annara strauma er því öfug við þá hér að framan. Í raun eru aðeins tvær stefnur – í austur og vestur. Mismunurinn á norður og suður straumunum er í raun ekki hægt að finna í jarðneska lífinu. Þessir tveir straumar framleiða í jarðneska prana tvær aðskildar breytingar á samsettu eterunum. Geislar hvors þessara eterísku breytinga halda áfram frá þessum tveim stöðvum og renna saman í hvor aðra – annar gefur líf, styrk, form og aðra eiginleika til hins. Á geislum nyðri miðjunnar rennur straumur jákvæðrar prönu; og á geislum þeirrar syðri, rennur straumur neikvæðrar prönu. Aust- og vestlægar rásir þessara strauma eru nefndir Pingala og Ida, tveir af hinu þekktu nadis Tantrista. Það verður betra að ræða aðra þætti Prana, þegar við staðsetjum þá í mannlegum líkama.

Áhrif jarðneska Prana þróar tvær miðjustöðvar í grófa efninu sem myndar mannlegan líkama. Hlutar efnisins safnast að þeirri norðlægu, og hlutar að þeirri suðrænu. Sú norðlæga þróast í heilann; sú suðlæga í hjartað. Hin almenna lögun jarðnesks Prana er sporöskjulaga. Í henni er fókus norlægu stöðvarinnar í heilanum, en fókus þeirrar suðlægu í hjartanu. Súlan sem safnar að sér jákvæða efninu tengir þessar miðjur.
Miðjulínan á milli þeirra, þar sem austur, vestur, – hægri, vinstri, – skiptir súlunni. Súlan er mænan, medulla oblongata, miðjulínan er einnig susumna, hægri og vinstri hluti Pingala og Ida. Geislar Prana sem skiptast á annan hvorn veginn frá þessum nadis, eru aðeins afleiðingar þeirra, og standa ásamt þeim fyrir taugakerfið.
Neikvæða Prana safnast saman um syðri miðjuna. Það tekur á sig mynd á svipaðan hátt og sú nyðri. Hægri og vinstri skipting súlunar, er vinstri og hægri skipting hjartans.
Hver skipting hefur tvær tengingar, og hver tenging tengist öðrum. Þessar tvær opnanir eru annars vegar æð og hinsvegar slagæð, þessar fjórar opnanir inn í fjögur hólf – fjögurra blaða lotus hjartans. Hægri hluti hjartans, með öllum sínum tengingum, er nefnt Pingala, og það vinstra nefnt Ida, og miðju hlutinn susumna.

Það er ástæða til að íhuga, að talað er um hjartað sem lótus, en þessi þrjú nöfn (Pingala, Ida, Susumna) eru tengd taugakerfinu. Straumur Prana vinnur fram og aftur, út og inn. Ástæða þess liggur í augnablikstilveru Prana. Í hringrás ársins á sér stað stöðug ástandsbreyting í jarðneska prananu, ástæðan er styrkleiki tugls og sólar strauma. Þannig má segja að, strangt til tekið, verður til ný Prana. Eins og Búddha sagði, allt líf er augnablik. Augnablikið sem fyrst setur neista í efnið sem skapar tvær miðjur, er orsök skipulegs lífs. Ef fyrri augnablik eru samtvinnuð í tatwic áhrif á fyrstu orsök, mun lífveran ná styrk og þroska; ef ekki, ber gjöfin engan vöxt. Almenn áhrif þessara fyrri augnablika viðhalda hinu almenna lífi; en púls hvers augnabliks dofnar þegar annar tekur við. Kerfi fram og aftur hreyfinga er þannig komið á. Eitt augnabliks Prana heldur áfram frá vinnumiðju til fjarlægasta enda skipsins – tauga og blóðs — lífverunnar. Fyrri augnablik gáfu hinsvegar púlsinn til baka. Fá augnablik eru tekinn í að klára áfram-púlsinn, og ákvarða baka-púlsinn. Þetta tímabil er mismunandi í mismunandi lífverum. Þegar Prana rennur fram, draga lungun inn; þegar það kemur til baka, byrjar útöndun.

Prana hreyfist í Pingala frá norðlægu miðjunni til austurs, og frá suðlægu miðjunni til vesturs; það hreyfist á sama hátt hreyfist í Ida. Það þýðir að Prana hreyfist frá heilanum til hægri, gegnum hjartað, til vinstri og aftur til heilans; og frá hjartanu til vinstri gegnum heilannn til hægri og aftur til hjartans. Til að nota önnur hugtök, í fyrra tilfellinu hreyfist Prana frá taugakerfinu til hægri gegnum blóðkerfið, og aftur til baka til taugakerfisins; eða frá blóðkerfinu til vinstri gegnum taugakerfið og aftur til taugakerfisins. Þessir tveir straumar mætast. Sá seinni í öfuga átt. Blóð-og taugakerfið í vinstri hluta líkamans er hægt að kalla Ida, og þann hægri Pingala. Hægri og vinstri berkjurnar mynda hluta af bæði Pingala og Ida, sem og hvern annan hluta vinstri eða hægri helming líkamans. En hvað er susumna? Eitt nafna susumna er sandhi, staðurinn þar sem — Ida og Pingala — mætast. Það er raunverulega staðurinn þar sem Prana getur farið til – hægri eða vinstri — eða, undir öðrum krigumstæðum, báða vegu. Það er staðurinn sem Prana verður að breyta hreyfingu sinni á annan hvorn veginn. Það er því bás bæði fyrir mænuna og æðakerfið. Mænan nær frá Brahmarandhra, norðlægu miðju Prana gegnum alla hryggjasúluna (Brahmadanda). Æðakerfið gengur frá suðlægu miðjunni sem er milli hjartahólfanna tveggja. Þegar Prana færist frá hryggsúlunni til hægri til hjartans, starfar hægra lungað; öndunin er inn og út um hægri nösina. Þegar Pranað nær syðri súlunni, getur þú ekki fundið úr hvori nösinni öndunin er. Hins vegar þegar pranað gengur út úr hjartagöngunum til vinstri, fer öndunin út um vinstri nösina þar til Prana gengur aftur inní mænugöngin. Þá, hættir þú að finna úr hvorri nösinni öndunin kemur. Áhrif þessa tveggja stiga flæðis Prana má sjá af flæði öndunarinnar, og því eru bæði norð- og suðlægi hluti hryggsúlunar einkenndur af susumna. Ef við ímyndum okkur miðjuflöt á milli mænu og hjarta rása, þá mun sá flötur ganga í gegnum ganga susumna.

En í raun er ekki slíkur flötur til staðar í raunveruleikanum. Kannski er réttara að segja að jákvæðir geislar Ida og Pingala dreifi sér annarsvegar sem taugar, en þeir neikvæðu sem blóðæðar, geislar susumna dreifast um allan líkamann milli tauganna og æðanna, jákvæðu og neikvæðu nadis. Hér að neðan er lýsing á susumna í “Vísindi andardráttarins”:
„Þegar öndunin gengur inn og út, andartak um vinstri og annað um hægri nösina, það er einnig susumna. Þegar Prana er í því nadi, brennur eldur dauðans; það er kallað vishuva. Þegar það hreyfist andartak til hægri, og í öðru andartaki til vinstri, skulum við kalla ,ójafnt ástand (vishamabhava); þegar það hreyfist jafnt um báðar nasir, hafa hinir vísu kallað vishuva“
„Það er susumna þegar Prana gengur frá Ida inn í Pingala, eða öfugt; og einnig þegar eitt tatwa breytist í annað.“
Susumna hefur einnig tvær aðrar verkanir. Það er kallað vedo-veda í einni birtingu sinni,og sandhyasandhi í annari. Þar sem vinstri og hægri stefnur Prana hjartastraumsins eru í öfugum stefnum við vinstri og hægri mænustrauminn, hafa sumir kallað þetta tvöfaldað susumna. Samkvæmt þeim eru einungis mænugöngin susumna. Uttaragita og Latachakra nirupana eru verk í þeim hópi. Þessi aðferð við útskýringu einfaldar hlutina. Hægri straumurinn frá hjartanu, og vinstri straumurinn frá mænunni má skilja sem vinstri hlið mænustraumsins og hinir tveir straumarnir sem hægri hlið mænustraumsins.
Annar frekari hagur af skoða þetta í þessu ljósi. Taugakerfið stendur fyrir sólina, blóðrásarkerfið stendur fyrir tunglið. Því er hið rauverulega lífsafl í taugakerfinu. Hið neikvæða og jákvæða – sól og tungl – fasar lífefnisins eru aðeins mismunandi fasar Prana, sólarefnisins. Fjarlægari og um leið kaldara efni er neikvætt gagnvart því sem nær er, hinu heitara. Það er sólarlífið sem birtir sig í mismunandi fösum tunglsins. Ef við sleppum hinu tæknilega, þá er það taugaorkan sem birtir sig í mismunandi formi, í blóðrásarkerfinu. Æðarkerfið er aðeins rás fyrir taugaorkuna. Því er taugakerfið, hið raunverulega líf þétta líkamans hið sanna Ida, Pingala og susumna. Þau eru sem slík, mænugöngin, og hægri og vinstri samtengingin, með öllum sínum tengingum um allan líkamann.
Þroski þessara tveggja stöðva er því fyrsta stig í þroska fósturs. Efnið sem hleðst upp af áhrifum norðlægu stöðvarinnar er mænugöngin; efnið sem safnast um suðlægu stöðina er hjartað. Hefðbundna hringrásin skiptir þessum göngum eða rásum í vinstri og hægri hluta. Gagnvirk áhrif á þessara tveggja stöðva þroskar neðri og efri hluta þeirra. Það gerist með sama hætti og þegar þéttir er hlaðinn jákvæðu rafmagni með neikvæðum kjarna. Hver þessara stöðva er fjórskipt:
(1) Jákvæð hægri hlið, (2) Jákvæðri vinstri hlið, (3) neikvæðri hægri hlið, og (4) neikvæðri vinstri hlið.

Í hjartanu er þessi fjórskipting kölluð hægri og vinstri fram-og afturhólf. Tantra greinir þau sem fjórskipting hjartalótusins, og sérkennir þau með mismunandi táknum. Jákvæðu blöð hjartans mynda stöðina sem færir jákvæða blóðstreymið, slagæðarnar; neikvæðu blöðin eru upphaf neikvæða blóðstreymisins, bláæðanna. Þessi neikvæða prana samanstendur af tíu öflum:
(1) Prana, (2) Apana, (3) Samana, (4) Vyana, (5) Udana, (6) Krikila, (7) Naga, (8) Devadatta, (9) Dhavanjaya, (10) Kurma.
Þessi tíu öfl eru kölluð vayu. Orðið vayu er dregið af va, að hreyfast, og þýðir ekkert annað en hreyfiafl. Tantristar ætla því ekki merkingu sem loft. Héðan af mun ég taka um vayu sem orku eða hreyfiafl prana.

Þessar tíu birtingar Prana eru hins vegar dregnar saman í hina fimm fyrstnefndu, og því eru hinar fimm seinni aðeins umbreytingar þeirra fyrri fimm, sem séu þær mikilvægustu verkanir prana. Þetta er hinsvegar aðeins spurning um skiptingu. Frá vinstri hlið jákvæða blaðsins safnast prana upp í nadi og skiptist innan brjóstsins til lungnanna, og safnast aftur upp í nadi sem opnast aftur í hægri hlið neikvæða blaðsins. Þessi hringferð myndar einskonar hring (chakra). Þessi nadi kallast á nútíma vísindamáli lungnaslag- og lungnabláæð. Tvö lungu eru vegna virkni jákvæðra og neikvæðrar prönu austlæga og vestlægu orkunnar.
Með sama hætti, frá hægri hlið jákvæða blaðsins greinast nokkur nadi sem ganga bæði upp og niður, þau fyrri undir áhrifum þess norðlæga, þau síðari undir áhrifum suðlægrar orku. Bæði þessi nadi opnast eftir hringrás gegnum efri og neðri hluta líkamans inn í vinstri hlið neikvæða blaðsins.
Milli vinstri jákvæðu og hægri neikvæðu hliða blaðsins er eitt chakra (diskur). Þetta chakra samanstendur af lungnaslag-og bláæðum og lungunum. Brjóstið myndar rúm fyrir þessa stöð, sem er jákvæð fyrir neðri hluta líkamans, sem stýrir skiptingu neðri stöðvarinnar, chakra, sem síðar tengist jákvæðri hægri hlið og neikvæðri vinstri hlið blaðanna.
Í efri stöðinni, chakra, (í brjóstholinu) er sæti prana, sú fyrsta og mikilvægasta birting hinna tíu birtinga. Inn- og útöndun er hin sanna breyting prönu, lungnaæðarnar birta hið sama. Þessi breyting prönunar samsvarar hreyfingu á annari starfsemi lífsins. Neikvæða lægri chakra hefur í sér grunnsæti nokkura annara birtinga lífs. Þetta apana er staðsett í hinum löngu þörmum, samana í naflanum, og svo framvegis.
Udana er staðsett í hálsinum; vyana um allan líkamann. Udana veldur ropa; kurma er í augunum og gerir þeim kleyft að opnast og lokast; krikila er í maganum og er hungurtilfinningin. Í stuttu máli, frá hinu fjórblaða hjartalótus höfum við allt blóðæðakerfið. Það eru tvö sett að þessum æðakerfum, hlið við hlið um allan líkamann, og eru tengd með ótölulegum fjölda lítilla rása, háræðanna.

Þetta stendur í Prasnopnisat:
„Frá hjartanum skiptast nadi. Að sjálfsögðu eru það hinar 101 (Pradhana nadi). Sem hver skiptist í 100. Hver þeirra aftur í 72,000.“
Því eru 10,100 nadi, og 727,200,000 enn smærri, eða það sem kallað er twig-nadi. Táknmyndin eru greinar tréðs. Ræturnar eru í hjartanu. Frá þessum ganga mismunandi stiklar. Öll þessi skipting í greinar, og aftur í twig æðar; teljast í allt 727,210,201.
Af þessum er er susumna einn þeirra; afgangnum er skipt til helminga í hvorn helming líkamans. Þetta lesum við í Kathopnishat, 6th valli, 16th mantra:
„Hundrað og einn nadi eru tengdir hjartanu. Af þeim fer einn í höfuðið. Með því að fara út með honum verðum við eilíf. Hinir senda lífsgrunninn til hina ýmsu þátta.“
Sá er gengur til höfuðsins er því að sögn, susumna. Því er susumna það nadi sem er tauga stöðin eða uppruni orkunar í mænunni. Af öðrum grunnþáttum nadis, er Ida uppruni lífsorkunnar sem vinnur í vinstri helming líkamans, með sín 50 grunn nadi. Eins og hægri helmingur líkamans með sín 50 grunn nadi. Þau skiptast svo áfram eins og sagt var að framan. Þriðji þátta nadi eru svo smá og aðeins sýnileg í smásjá. Dreifing susumna um allan líkamann þjónar því að bera prana frá jákvæðra til neikvæðra hluta líkamans, og vice versa. Í tilfelli blóðsins sjá háræðarkerfið um það.
Vedantistar, líta að sjálfsögðu á að hjartað sé upphaf allrar dreifingar. Yogi, hinsvegar, byrjar skiptinguna frá naflanum.

Við getum lesið í The Science of Breath:
„Frá naflarótinni dreifast 72,000 nadi um allan líkamann. Þar sefur gyðjan Kundalini eins og snákur. Frá þessari stöð (naflanum) ganga tíu nadi upp, tíu niður, og skiptast í tvær og tvær slöngur.“
Talan 72,000 er niðurstaða þeirra eigin sérstöku útreikninga. Það skiptir litlu hvaða skiptingu við veljum ef við skiljum málið.
Um þessa nadi renna hinnar ýmsu orkurtegundir sem mynda hin efnislega mann. Þessar rásir ná til hina ýmsu hluta líkamans, sem miðjur hinna ýmsu birtinga prana. Það er eins og vatn sem fellur af fjöllum, safnast í mismunandi vötn, sem hvert gefur frá sér ýmsar ár og læki. Þessar stöðvar eru:
(1) Hand-aflsstöð, (2) Fóta-aflsstöð, (3) Mál-aflsstöð, (4) Útskilnaðar-stöð, (5) Sköpunar-aflsstöð, (6) Meltingar/næringar-aflstöð, (7) Öndunar-aflsstöð, og (8) hin fimm skilningsvita-aflstöðvar.
Þessi nadi sem halda áfram til ytri athafna líkamans og eru mikilvægust starfsemi líkamans, er því sögð vera hin tíu grunngildi í kerfinu. Þau eru:
(1) Ghandari gengur í vinstra augað; (2) Hastijihiva gengur til hægra augans; (3) Pasta gengur til hægra eyrans; (4) Yashawani gengur til vinstra eyrans; (5) Alamhusha, eða alammukha (eins og er stafað sumstaðar) gengur til munnsins. Þetta er meltingarvegurinn; (6) Kuhugengur til kynfæranna; (7) Shankini gengur til útskilunarfæra; (8) Ida er nadi sem leiðir til vinstri nasar; (9) Pingala gengur til hægri nasar. Það sést af þessu nafni sem gefið er þessu staðbundna nadi af sömu ástæðu og birting prana í lungnaæðunum er þekkt af sama nafni; (10) Susumna hefur þegar verið útskýrt í mismunandi fösum og birtingum.
Það eru tvennt til viðbótar sem þróast eðlilega á kvennlíkamanum: brjóstin. Það er mögulegt að nadi Danini, sem ekki hefur sérstaklega verið nefnt, geti gengið til annars þeirra. En, grunnskiptingin og dreifingin er skýr.
Stöðvar siðferðis- og vitsmunaorku eru einnig í kerfinu. Þetta má lesa í Vishramopnishat (Meðfylgjandi mynd er til að skýra þýðinguna):

„(1) Meðan hugurinn hvílir eystri hlutanum (eða blaðinu), sem er hvítt að lit, þá tengist það þolimæði, gjalfmildi, og virðingu.
„(2) Meðan hugurinn hvílir í suðuraustur hlutanum, sem er rauður á lit, þá tengist það svefni, leti og illu innræti.
„(3) Meðan hugurinn hvílir í syðri hlutanum, sem er svartur á lit, tengist það reiði, depurð, og vondum tilhneygingum.
„(4) Meðan hugurinn hvílir í suðvestur hlutanum, sem er blár á lit, tengist það öfund og sviksemi.
„(5) Meðan hugurinn hvílir í vestur hlutanum, sem er brúnn að lit, tengist það brosleitni, ástleitni, og glaðværð.
„(6) Meðan hugurinn hvílir í norðvestur hlutanum, sem er fjólublár á lit, tengist það kvíða, stöðugri óánægju, áhugaleysi.
„(7) Meðan hugurinn hvílir í norður hlutanum, sem er gulur á lit, tengist það kærleika, gleði og skrautgirni.
„(8) Meðan hugurinn hvílir í norðaustur hlutanum, sem er hvítur á lit, tengist það aumkun, fyrirgefningu, íhugun, og trú.
„(9) Meðan hugurinn hvílir í sandhi (tengimótum) þessara hluta, tengist það veikindum og erfiðleikum í líkamanum og heimili, og hugurinn leitast að hinum þremur eiginleikum.
„(10) Þegar hugurinn hvílir í miðju hlutanum, blábleikur, þá fer vitundin út yfir eiginleikanna (hinna þrjá eiginleika Maya) og leitast að vitsmunum.“
Hvenær sem einhver þessara hluta er í virkni er hugurinn vitundastilltur í þeim þáttum sem tengjast þeim. Áhersla á þá eflir þá enn meira.
Þessar stöðvar eru staðsettar í höfðinu og í brjóstinu, einnig á kviðsvæðinu og lendum, og víða.
Það eru þessar stöðvar ásamt hjartanu,sem hafa samheitið padma eða kamala (lótus). Sumar þeirra eru stórar, aðrar smærri og enn aðrar mjög smáar. Tantra lótus er rót með margar greinar. Þessar stöðvar eru uppruni ýmisar orku, eins og rætur padma; nadi sem tengir þessar stöðvar eru rætur þess.

Taugastöðvar nútíma líffærafræði samsvara þessum stöðvum. Af því sem sagt var hér að framan má ráða að þessar stöðvar byggist á æðakerfinu. En eini mismunurinn á taugum og æðum er mismunurinn á neikvæðu og jákvæðu prana. Taugarnar eru það jákvæða og æðarnar neikvæða kerfið í líkamanum. Hvar sem taugar eru, þar eru samsvarandi æðar. Á sundurgreiningar er hvorutveggja kallað nadi. Annað hefur sem miðstöð hjartalótusinn, hitt er þúsund blaða lótus heilans. Æðakerfið er nákvæm eftirmynd taugakerfisins; það er í raun, aðeins skuggi þess. Líkt og hjartað, hefur heilinn sína efri og neðri skiptingu fram-og afturheila – og einnig hægri og vinstri skiptingu. Taugar ganga til allra hluta líkamans og koma þaðan aftur saman og ganga til efri eða neðri hlutans sem samsvara fjögurra hluta hjartans. Þetta kerfi hefur einnig margar orkustöðvar eins og hitt. Báðar þessar stöðvar eru svipaðar. Þær eru í raun, eitt: taugamiðstöðvar nútíma líffærafræði. Að mínu áliti eru tantríska padma, ekki aðeins stöðvar taugaorku – hið jákvæða norðlæga prana – heldur einnig hið neikvæða prana.

Þýðing á Vísindi andardráttarins sem nú er kynnt lesandanum útskýrir hvernig virkni þessara tveggja þátta á sér stað við flæði jákvæðrar og neikvæðrar öndunar. Þeir sýna aðeins það sem má, í sumum tilfellum, auðveldlega staðreyna, að ákveðin virkni er betri með jákvæðri orku, og önnur með neikvæðri orku. Inntaka efna og breyting þeirra er virkni, eins og hver önnur. Sum efni aðlagast betur neikvæðu, (t.d. mjólk og önnur feit efni), önnur með jákvæðu Prana (önnur fæða sem meltist í maganum). Sumar skynjanir okkar hafa varanlegri áhrif með neikvæðu, önnur með jákvæðu prana.
Prana breytir grófa efninu úr maganum í tauga og æðakerfið. Prana, eins og við höfum fjallað um, er gert úr hinum fimm tatwa, og nadi þjónar aðeins sem leið fyrir tatwic straumanna til að fara eftir. Orkustöðvarnar sem minnst hefur verið á eru stöðvar tatwic orku. Tatwic stöðvarnar í hægri hluta líkamans eru sólarorku, en þær vinstra megin tunglorku. Báðar þessar eru fimmskiptar. Þær eru það sem er kallað taugamót, ganglia. Tungl taugamót er uppruni apas tatwa. Á sama hátt höfu við uppruna annara orku. Frá þessum miðjustöðvum rennur tatwic straumar um sömu leiðir og hinar ýmsar verkanir og í lífefnafræðinni.
Allt í mannlegum líkama sem hefur minni samloðunarmótstöðu er gert af prithivi tatwa. En mismunandi tatwas virkni setur mismunandi eiginleika í mismunandi hluta líkamans.
Meðal annars setur vayu tatwa, virkni og næringu húðarinnar; hið jákvæða gefur jákvæða húð, og neikvæða gefur neikvæða húð. Hvert þeirra hefur fimm lög:
(1) Hreint vayu, (2) Vayu-agni, (3) Vayu-prithivi, (4) Vayu-apas, (5) Vayu-akasa. Þessi fimmskipting fruma hefur þessa mynd:

(1) Hrein Vayu ~ Þetta er heildarsvið Vayu:

(2) Vayu-Agni ~ Þríhyrningur hylur yfirborð frumunar, og hefur þessa lögun nokkurn veginn:

(3) Vayu-Prithivi ~ Ferningur Prithivi hylur yfirborð Vayu:

(4) Vayu-Apas ~ Eins skonar sporöskjulögun hylur frumuna:

(5) Vayu-Akasa ~ Flöturinn er flatur á yfirborðinu og doppóttur:

Smásjáskoðun mun sína að húðfrumurnar hafa þetta útlit.
Bein, vöðvar og fita koma af prithivi, agni, og apas. Akasa kemur fram á ýmsum stöðum. Hvar sem eitthvert rými er til staða í hvaða efnis sem er, þar er akasa. Blóðið er blanda af næringarefnum í vökvaformi, apas tatwa af Prana.

Það sýnist því að jarðneska Prana sé nákvæm birting Sólar Prana, mannleg birting er nákvæm birting beggja. Smáheimurinn er nákvæm birting stórheims. Hin fjögur blöð hjartalótusins skiptast í tólf nadi (K, Kh, g, gn, n, K’, Kh’, j, jh, n, t, the). Með sama hætti hefur heilinn tólf taugapör. Þessi eru hin tólf merki Dýrahringsins (Zodiak), bæði í jákvæðum og neikvæðum fasa. Í hverju merki rís sólin 31 sinnum. Þessvegna höfum við 31 taugapör. Af tungutaki Tantra notum við chakra, hringi, stöðvar, í stað para. Þar tengjast þessar 31 chakra hinum 12 taugapörum (chakras) heilans, sem dreifast um líkamann, samhliða blóðæðunum frá 12 nadis hjartans. Eini munurinn á tauga og hjarta chakras er að hin fyrrnefndu liggja lárétt, en hin síðarnefndu liggur lóðrétt í líkamanum. Samhliða þræðirnir samanstanda af línum tatwic miðjanna: padma eða kamal. Þessar stöðvar liggja á öllum 31 chakra sem nefnd voru hér að framan. Frá þessum tveim vinnustöðvum, heilanum og hjartanu, merkjum dýrahringsins í jákvæðum og neikvæðum fasa – dreifist nadi kerfið. Nadi gengur frá annari hliðinni til hinnar, og eru ávallt hlið við hlið. Þessar 31 chakra eru hinar ýmsu tatwic stöðvar; önnur jákvæð, hin neikvæð. Sú fyrri á tilveru sína í heilanum, þar sem þau tengjast sjálfráða kerfinu; sú síðari á tilveru sína í hjartanu, og tengjast víða. Þetta tvöfalda kerfi er kallað Pingala hægra megin, en Ida vinsta megin. Taugakerfi apas stöðvanna er hálftungl, taijas, vayu, prithivi, og akasa er þríhyrnd, sporöskjulaga, ferhyrndar, og hringlaga. Þau sem eru af samsettu tatwa hafa samsetta myndir. Hver tatwic miðja hefur taugar allra tatwa umhverfis sig.

Prana hreyfist í kerfi nadis. Sem sólin kemur inní merki Hrútsins (Aries) í stórheiminum, færist Prana í samsvarandi nadi (taugum) heilans. Þaðan gengur það hvern dag niður í mænuna. Með risi sólar gengur það í fyrsta chakra til hægri. Þannig gengur það í Pingala. Það færist með taugakerfinu hægra megin, samhliða gengur það smásaman inn í æðakerfið. Fram að hádegi hver dag er styrkur þessa Prana meiri í taugachakra heldur en í bláæðunum. Á hádegi er styrkurinn jafn í báðum kerfum. Á kvöldin (við sólsetur), hefur allur styrkur Prana gengið inn í æðakerfið. Þaðan gengur það inn í hjartað, neikvæðu syðri stöðina. Þaðan dreifist það út í vinstri helming æðakerfisins, og smá saman út í taugakerfið. Á miðnætti er styrkurinn kominn í jafnvægi; að morgni (pratasandhia) er prana í mænunni; þaðan byrjar það að ferðast með annari chakramiðjunni. Það er að sjálfsögðu sólarstraumur prana. Tunglið veldur öðrum minni straumum. Tunglið hreyfist 12 sinnum hraðar en sólin. Þegar sólin hefur færst yfir eina chakra (þ.e. á 60 ghari – dag og nótt), færist tunglið yfir 12 chakramiðjur. Því höfuum við 12 stakar breytingar prana á 24 tímum. Ef við gerum ráð fyrir að tunglið byrji í Hrútnum (Aries); byrjar það eins og sólin í fyrsta chakra, og það tekur það 58 mín. 4 sek. frá mænunni til hjartans, og nokkrar mínútur þaðan aftur til mænunar.
Bæði þessi prana fara með sínum hraða um tatwic stöðvana. Annað hvort þeirra er alltaf yfir sömu tatwic stöðvunum, í hverjum hluta líkamans. Það birtir sig fyrst í vayu stöðvunum, síðan í taijas, þar næst í prithivi, og síðan í apas stöðvunum. Þar á eftir í Akasa, og þar næst í susumna. Þegar tunglstraumurinn fer frá mænunni til hægri, kemur öndunin út um hægri nösina, og svo lengi sem Prana straumurinn er í afturhluta líkamans, breytis tatwa frá vayu til apas. Þegar straumurinn færist inn í fremri hlutan hægra megin, breytist tatwa frá apas til vayu. Þegar prana færist í hjartað, finnst öndunin ekki í nösunum. Þegar það færist frá hjartanu til vinstri, byrjar öndunin að flæða út um vinstri nösina, og svo lengi sem prana er í fremri hluta líkamans, breytist tatwa frá vayu til apas. Það breytist ekki aftur, þar til prana nær mænunni, þegar við höfum akasa af susumna. Þannig er jöfn breyting prana í fullkominni heilsu.

Sólar og tunglkraftarnir sem gefa þessu staðbundna prana virkni og tilveru Prana, gerir því kleyft að starfa ávallt eins. Frjáls vilji manns og aðrir kraftar breyta eðli staðbundis prana og sérkennum á þann veg frá tvíþættu jarðar prana. Með breytilegu eðli prana, getur röð tatwa og neikvæðir og neikvæðir straumar haft mismikil áhrif. Sjúkdómar eru afleiðingar þessara breytinga. Flæði öndunar er í raun besta vísbendingin um breytingar á tatwa í líkamanum. Jafnvægi + og – strauma tatwa kemur fram í heilsunni, og truflun á samræmi þeirra í sjúkdómum. Öndunarflæðið er því það mikilvægasta hjá hverjum manni sem metur eigin heilsu og annara. Á sama tíma er það möguleg leið, mikilvæg, og um leið auðveldasta og áhugaverðasta Yoga. Hún kennir okkur að gæta vilja okkar til að hafa áhrif á og ná fram breytingum á eðli og reglu +,- straumum tatwic. Það gerist með eftirfarandi hætti. Öll líkamleg virkni er prana í ákveðnu ástandi. Án prana er engin virkni, og öll virkni er afleiðing mismunandi samræmi strauma tatwic. Því er hreyfing í einum hluta líkamans afleiðing virkni vayu stöðvanna í þeim hluta líkamans. Á sama hátt þegar einhver virkni er í prithivi stöðvunum, finnum við tilfinningu gleði og ánægju. Ástæða annara skynjunar tengjast tatwic þáttunum.
Við finnum að þegar við leggjumst, þá breytist öndunin úr nösunum. Við sjáum því að ef við liggjum á annari hliðinni, fer öndunin um gagnstæða nös. Við sjáum því að ef það er eftirsóknarvert að breyta neikvæðum aðstæðum líkamans í jákvæðar, teljum við það nauðsynlegt. Rannsókn á líkamlegum áhrifum prana á þessa grófu spólu, og afleiðingum grófrar virkni á prana, verður viðfangsefni næsta kafla.