Stundin.

Undarlega stund,

lifir nú í lófa mér

hljóð,með mikla lund

en aldrei aftur.

 

Hún systir þín

var hér áður

seiðandi alda,

seytlaði milli fingra mér.

 

Sérhver stund

stundum lág og líka há

sífellt hraðar,

líður alltaf,alltaf hjá.

 

Ávalt dýrmæt

en líka gleymd,

því,önnur er komin

fyrir þá sem var reynd.

 

Stríðar stundir

sem ár og fossar,

hafa hrundið lífinu,

í gegnum mig.

 

Hafðu ráð,

krepptu hnefann,

þetta er stundin

sem er nú.

 

SS ©1976

Print Friendly, PDF & Email

Categories: Ljóð

Skildu eftir svar

Netfang þitt verður ekki birt.